Τετάρτη, Μαΐου 12, 2010

ΘΕ.Σ.Π.Ι. Festival Θεατρου 14 - 30 Μαίου 2010, Ιωάννινα

Στα Γιάννινα θα πραγματοποιηθεί από τις 14 μέχρι τις 30 Μαίου το 7ο Πανελλήνιο φεστιβάλ φοιτητικού θεάτρου. Στον πανέμορφο χώρο της ΘΕΣΠΙ και στο Καμπέρειο, είκοσι περίπου θεατρικές ομάδες από τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ της χώρας θα παρουσιάσουν τις παραστάσεις τους, έτοιμες για το χειροκρότημα και για την κριτική.
Η έναρξη του φεστιβάλ θα γίνει πάντως στην κεντρική πλατεία της πόλης στις 14 Μαΐου, στις 8 το βράδυ, με την παράσταση της ΘΕ.Σ.Π.Ι «Θέλω να πω θέατρο… κι όλοι να ακούσουν… Θέατρο». Πρόκειται για ένα δρώμενο όπου μια θεατρική συντροφιά κάνει μια συνηθισμένη πρόβα πάνω στο παραμύθι «Το κομμάτι που λείπει…» του Σελ Σιλβερστάιν.

Και κάπου εκεί έρχεται η «φαεινή» ιδέα του Πανελληνίου Φεστιβάλ Θεάτρου. Έτσι, στους ρυθμούς του τραγουδιού tunak tunak tun, που στιγμάτισε και τη συνάντηση των θεατρικών ομάδων του φεστιβάλ, ξεκινά ο αυτοσαρκασμός της ομάδας της ΘΕ.Σ.Π.Ι. μας για την ιστορία του φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια. Στην παράσταση, σε σκηνοθεσία του Μιχαήλ Δουκάκη, συμμετέχουν: Ανθή Σιατή, Αντώνης Μαυροδημητράκης, Γιώτα Γρηγοριάδη, Εβίτα Παπαθωμά, Ελένη Χλωροκώστα, Ελίζα Βιέννα, Έλλη Μπομποτσάρη, Επιστήμη Ναστούδη, Εύη Χριστοδούλου, Ευτυχία Αρματά, Κική Οικονομίκου, Μάριος Γαρνάβος, Μιχαήλ Δουκάκης, Miguel Alvarez Sanchez, Πηνελόπη Πλατανίτη, Πολύδωρος Μπένος, Σίσσυ Σιώζου, Φωτεινή Παπαδοπούλου, Χριστίνα Ματζούκα.

Το Σάββατο 15 Μαΐου, στις 8 το βράδυ, στο θέατρο της ΘΕ.Σ.Π.Ι. θα ανέβει η παράσταση «Έρμαια» της ομάδας της Ανώτατης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ). Την ίδια μέρα, στις 9.30 το βράδυ, στο «Καμπέρειο», η διατμηματική θεατρική ομάδα Θεσσαλονίκης θα ανεβάσει το έργο «Η Αυλή των Θαυμάτων».  

Δύο παραστάσεις και την Κυριακή 16 Μαΐου: η θεατρική ομάδα Πανεπιστημίου Πειραιά ανεβάζει το έργο «Real ή τι?» στο θέατρο της ΘΕΣΠΙ στις 8 το βράδυ 
 και το ΤΕΙ Πάτρας το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» στο Καμπέρειο στις 9.30 το βράδυ. 

Τη Δευτέρα 17 Μαΐου, είναι η σειρά της θεατρικής ομάδας ΤΕΙ Λάρισας με το έργο «Night on earth» που θα παιχτεί στο θέατρο της ΘΕΣΠΙ στις 8 το βράδυ.  

Την Τρίτη, στον ίδιο χώρο και την ίδια ώρα, οι πολιτιστικές ομάδες φοιτητών Πανεπιστημίου Πατρών ανεβάζουν την παράσταση «Ο Ορφέας στον Άδη», 
ενώ την Τετάρτη 18 Μαΐου είναι η σειρά της θεατρικής ομάδας Κρητών Φοιτητών Θεσσαλονίκης με το έργο «Μυστικός Δείπνος».

Στις 20 Μαΐου, στο θέατρο της ΘΕΣΠΙ, στις 8 το βράδυ, η θεατρική ομάδα Χημικού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου θα παρουσιάσει το έργο «Χρώματα Θανάτου. 
Την επόμενη μέρα, στις 9.30 το βράδυ, στο «Καμπέρειο», θα παιχτεί το «Θάνατος, αυτό το κακό» από τη θεατρική ομάδα της Ιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Το Σάββατο 22 Μαΐου έχουμε πάλι δύο παραστάσεις: «Τα Γρανάζια» της θεατρικής ομάδας Πανεπιστημίου Μακεδονίας στο θέατρο ΘΕΣΠΙ στις 8 το βράδυ και
«Οι Αριθμημένοι» της θεατρικής ομάδας του Φυσικού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στο Καμπέρειο στις 9.30 το βράδυ.

Την Κυριακή 23 Μαΐου η θεατρική ομάδα Πανεπιστημίου Αιγαίου θα ανεβάσει το έργο «Στο πανηγύρι του Αγίου Οβίδιου» στο Καμπέρειο, στις 9.30 το βράδυ,
ενώ τη Δευτέρα στο θέατρο της ΘΕΣΠΙ, στις 8 το βράδυ, θα έρθουν οι «Επισκέπτες».

Η παράσταση «Πριν… το μετά» θα δοθεί την Τρίτη 25 Μαΐου στο θέατρο της ΘΕΣΠΙ, στις 8 το βράδυ, από τη θεατρική ομάδα του Παντείου Πανεπιστημίου.

Στις 26 του μηνός τη σκυτάλη παίρνει η θεατρική ομάδα Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης με το έργο «Αντέχεις;», ενώ την επόμενη μέρα η ΘΕ.ΣΠ.Ι. με την παράσταση «4 ερημιές».

Το Σάββατο 29 Μαΐου δύο παραστάσεις και πάλι: «Άμλετ 2» από τη θεατρική ομάδα της ΑΣΠΑΙΤΕ-ΣΕΛΕΤΕ και «Όνειρο θερινός νυκτός».

Οι τελευταίες παραστάσεις θα δοθούν την Κυριακή 30 Μαΐου. Πρόκειται για το έργο «Βρίζοντας το κοινό» από τη ΘΕΣΠΙ και την παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» από τη θεατρική ομάδα Ιατρικής Αθήνας.

Το κείμενο είναι clopy/paste από εδώ


Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα πράγματα σχετικά με την ΘΕ.Σ.Π.Ι. και είναι χρήστες του facebook μπορούν να την  αναζητήσουν  ως ΘΕ.Σ.Π.Ι.  (κατηγορία ομάδα). Εκεί θα βρουν άφθονο φωτογραφικό υλικό καθώς και όλες τις τρέχουσες δραστηριότητές της.

ΘΕ.Σ.Π.Ι. καλή επιτυχία :)

Δε μιλώ για 1 νύχτα εγώ.... Δε μιλώ για 1 βράδυ εγώ.



Με λένε Μαρία, Ελένη, Γεωργία… Διάλεξε όνομα εσύ. Έχω μάθει να απαντάω σε όλα. Έχω μάθει να σωπαίνω, να σκύβω το κεφάλι και να προχωρώ. Να κάνω πως δεν κατάλαβα, δεν άκουσα και να δουλεύω πέρα από τα ωράρια. Νύχτωσε και απόψε. Στέκομαι στη δουλειά μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι κάτω από τα φώτα που δε σβήνουν ποτέ.  Οι κότες σ’ αυτό το κοτέτσι δεν κοιμούνται ποτέ.
Το κτήριο συνήθως είναι παλιό. Λίγο πριν ξημερώσει καθαρίστριες ξεκινούν με τους κουβάδες και σφουγγαρίζουν για να δουν αμέσως τον κόσμο να πατάει με λάσπες τους πάνω στο βρεγμένο ακόμα πάτωμα. Βουβές, αρχίζουν από την αρχή και στη συνέχεια προχωρούν παρακάτω. Έχουν μια παράξενη σιωπή αυτά τα μέρη και ας μην ησυχάζουν ποτέ.
Συνήθως δουλεύουμε στις άκρες της πόλης. Όσο και αν μας χρειάζονται και να μας θεωρούν δεδομένους, δεν θέλουν να μας βλέπουν. Είμαστε εκεί για τους άλλους. Ένα παράξενο πράγμα… Όσο και να φωνάζουν, πάντα μέσα στο βλέμμα τους γυαλίζει η ανάγκη να βρίσκονται από την άλλη πλευρά της πόρτας. Να κλείσει η πόρτα και αυτοί να στέκονται ασφαλείς πίσω, με τους υπόλοιπους, με ένα σφίξιμο στο στήθος, με μια στυφή ενοχή για την τύχη τους.
Αδελφή, εε…εσύ, απαντάω σε όλα. Βαριέμαι να εξηγώ. Κουράστηκα. Βαρέθηκα. Απλά κάνω τη δουλειά μου. Και όταν τελειώνω και δίνω τις τελευταίες οδηγίες, η χαριστική βολή « και ο γιατρός πότε θα έρθει;» Και τότε θέλω να βγω έξω, να ανάψω τσιγάρο και να αρχίσω να γελάω, με έναν τελευταίο κλαυσίγελο για τις ώρες που διάβασα, για τις ατέλειωτες εξετάσεις, τα γαλλικά και το πιάνο, το θέατρο και τα χαμένα μου όνειρα.
Δεν είναι εύκολο να είσαι γυναίκα και να δουλεύεις νύχτες κάτω από αυτά τα φώτα. Ειδικά στις αρχές. Μετά μαθαίνεις. Σε ποιες γωνίες μπορείς να κρυφτείς, να καπνίσεις, να πεις ένα αστείο, να πάρεις μία ανάσα πριν συνεχίσεις ξανά. Περνούν τόσοι άνθρωποι από εκεί. Σαν σε ένα τραίνο που σταματά μόνο για λίγο και ανεβάζει και κατεβάζει ανθρώπους σε κάθε στάση. Και εμείς όμηροι, να μην κατεβαίνουμε ποτέ. Να ταξιδεύουμε ανάμεσα στους αγνώστους, μέχρι τη στιγμή που νομίζεις ότι ο χρόνος παγώνει στο βλέμμα τους και τότε αρχίζουν να μοιάζουν όλοι μεταξύ τους. Ονόματα, πρόσωπα και ιστορίες….
Με πληρώνουν -ολοένα και λιγότερα- για να ακούω ιστορίες. Μελετάω χρόνια τώρα για να τους βοηθώ να πουν την ιστορία σωστά. Να γεμίσω τα κενά, να τα καταγράψω σε χαρτιά, που αφού σκονιστούν αρκετά, θα πεταχτούν στα σκουπίδια. Κατά βάθος αυτό ήμουν πάντα. Ένα βιβλίο γεμάτο ιστορίες. Άλλες ψεύτικες και άλλες αληθινές. Σαν τους ανθρώπους.
Τις ακούς; 
Την ώρα που εσύ κοιμάσαι, γελάς, ερωτεύεσαι σε πείσμα όσως συμβαίνουν, κάποιοι,κάπου, καταγράφουν τις ιστορίες των άγνωστων ανθρώπων. Δεν έχει σημασία το όνομά τους. Μόνο το πόσο ακόμα θα ακούμε τις ιστορίες τους, πόσο θα μας ενδιαφέρει. Εκεί στην άκρη της πόλης. Κάτω από τα φώτα που δεν σβήνουν ποτέ.



Όσο Mπορείς  

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου
όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ'  εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Καβάφης


(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Σάββατο, Μαΐου 01, 2010

Θυμωμένο Πορτραίτο: Έκθεση ζωγραφικής Β. Θαλασσινός & R. Chauvet



-      -   Τι ζωγραφίζεις;
-        -  Ζωγραφίζω ότι δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Ζωγραφίζω ότι οι άνθρωποι δεν με καταλαβαίνουν. (Romain Chauvet)




Θα σώσει η τέχνη τον κόσμο; Δεν ξέρω. Τις μέρες αυτές συνεχίζεται η έκθεση του Βασίλη Θαλασσινού και του Romain Chauvet στο Θυμωμένο Πορτρέτο (Ιωάννινα). «Καλλιτέχνες του δρόμου» όπως αυτοπροσδιορίζονται, δεν ζωγραφίζουν κτήρια και αντικείμενα αλλά τους ανθρώπους μέσα στο χρόνο. Εκείνους που προσπερνούν, εκείνους που κοντοστέκονται, εκείνους που αδιαφορούν. Δημιουργούν έργα που αλλάζουν μέσα στον χρόνο και το χώρο. Έργα που ανάλογα με το πού εκτίθενται έχουν ακόμα 1 ιστορία να πουν.

Καλλιτέχνες των δρόμων… του κόσμου. Του Παρισιού, της Πορτογαλίας, της Θήβας, της Αθήνας, των Ιωαννίνων… Που δημιουργούν, που συνομιλούν με τη δική τους γλώσσα με τον χρόνο και τα δρώμενα ή την απουσία τους.

Το όνειρο του supermarket της φτήνιας (Lidl Dream) φτιαγμένο αποκλειστικά με υλικά που αγοράστηκαν ή απλά ανακυκλώθηκαν δίνοντας ακόμα μια προοπτική σε κάτι που θεωρητικά ολοκλήρωσε την αποστολή του. Αντικείμενα ή άνθρωποι προς απόσυρση ή ανακύκλωση; Κάποιες φορές δεν έχουν σημασία οι απαντήσεις αλλά το να μάθουμε να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις. Στον εαυτό μας ή τους άλλους.


Το  πορνο σινεμά (PornCinema)
που υπήρξε και το κεντρικό έργο καθώς και η αφίσα της έκθεσης.





Το Reparado (επιδιορθωμένο) ένα έργο που φτιάχτηκε με τους επιδέσμους της νεκρής μητέρας.
Έργα που μιλούν ανάμεσα σε τσιγάρα και ποτά περιμένοντας κάποιον να σταθεί και να ακούσει. Πέρασαν άνθρωποι που γνώριζαν τους δημιουργούς, κουβέντιασαν μαζί τους για τα έργα και την τεχνική τους, για την πρόοδό τους μέσα στο χρόνο.




Αυτές τις μέρες βρέθηκα ξανά με ανθρώπους που είχα χαθεί για χρόνια. Μιλήσαμε ξανά για θέατρο, για τέχνη, για τα χρόνια που περνούν, τη ζωή που στριμώχνει όνειρα και επιθυμίες σε μια άκρη. Με τσιγάρα και αναπτήρες μπερδεμένα, με ανθρώπους να παίζουν κυνηγητό με ένα παιδί βουτηγμένο στα χρώματα ανάμεσα σε πίνακες και ποτά.
Με μια συνέντευξη στην τοπική τηλεόραση γεμάτη αμηχανία εκατέρωθεν. Παρακολουθούσα και σκεφτόμουν… τι θα ήθελε να ακούσει κάποιος που δεν τους γνωρίζει για να σηκωθεί από τον καναπέ και να περάσει μια βόλτα από εκεί; Η είσοδος είναι ελεύθερη, μπορεί να πιει καφέ, ποτό, μπορεί να ζωγραφίσει κάτι δικό του στο άσπρο που τον περιμένει με μαύρη ταινία στον τοίχο. Τι θα έπρεπε να ρωτήσει κάποιος που δεν ξέρει και θέλει να μάθει για το ταξίδι τους; Για το τι προσπαθούν να πουν καθώς μαθαίνουν να συλλαβίζουν με χρώματα, ποιες εικόνες κουβαλούν μέσα στην ψευδαίσθηση του χρόνου…

Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω το κομμάτι με την visual poetry. Ο μικρός είχε κουραστεί και απαιτούσε να παίξει εκείνος στο laptop που ήταν συνδεδεμένος με τον βιντεοπροβολέα, οπότε τον πήρα και φύγαμε αλλά κάτι από εμάς είναι εκεί και σας περιμένει. Ο πίνακας που ζωγράφισε ο μικρός με πείσμα περιφέρεται κάπου εκεί όπως και 1 πίνακας που μετέφερα άρον – άρον από το σπίτι όταν τα παιδιά μου είπαν ότι δεν μπόρεσαν να μεταφέρουν από την Θήβα περισσότερα έργα.


… και εγώ συνεχίζω να γυρίζω στα ίδια μέρη. Με άλλα ρούχα, άλλα μαλλιά, άλλο βλέμμα… Με τους ανθρώπους να μου μιλούν πια στον πληθυντικό. Δεν τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Και οι άνθρωποι δεν με καταλαβαίνουν.






Ένα τελευταίο αντίο στον πολυχώρο Kitsch που δεν άντεξε οικονομικά και έκλεισε 

καλή επιτυχία σε εκείνους που την παλεύουν ακόμη

σε εκείνους που βγήκαν και πάλι στο δρόμο. 

Καλοτάξιδοι...


Η έκθεση θα συνεχιστεί μέχρι τα τέλη Μαίου.
 Πριν κλείσει ο Romain και ο Βασίλης θα ζωγραφίσουν και πάλι με όποιον θέλει να συμμετάσχει. 

Εις το επανειδείν.

Τέχνη.... Ίσως να υπάρχει ακόμα ο χώρος και ο χρόνος για αυτήν....Όσο ακόμα τα παιδιά ζωγραφίζουν. Όσο ακόμα τα παιδιά δεν φοβούνται μην τα λερώσει το χρώμα.


Και ένα τελευταίο για το δρόμο. Δεν είναι εύκολο να μιλάς πάντα. Με λέξεις, χρώματα,  μουσικές, αλήθειες. Υποκλίνομαι πάντα σ' αυτούς που συνεχίζουν να το παλεύουν. Με όλη την ειλικρίνεια των παιδιών των δρόμων.... του κόσμου....



Αν θέλετε να δείτε περισσότερες δημιουργίες  τους (εκτός από τα προαναφερόμενα blogs και τις ιστοσελίδες) μπορείτε να τους αναζητήσετε και στο facebook  ως

Vasilis Thalassinos - Romain Romano

Πέμπτη, Απριλίου 22, 2010

UGA TRIP: Ο Βασίλης Θαλασσινός στο Θυμωμένο Πορτραίτο (Ιωάννινα) από την Δευτέρα 26 Απριλίου 2010

Ο Βασίλης Θαλασσινός επιστρέφει στα Ιωάννινα για μια έκθεση ζωγραφικής στο "Θυμωμένο Πορτραίτο" και όχι μόνο. Ο πρώην φοιτητής της σχολής των επιστημών της τέχνης του πανεπιστημίου Ιωαννίνων και από τα πλέον ενεργά μέλη της θεατρικής ομάδας του πανεπιστημίου (ΘΕ.Σ.Π.Ι.) θα ανοίξει την έκθεσή του μαζί με τον Romain Chauvet την Δευτέρα 26 Απριλίου 2010 ενώ η ποίηση και η μουσική αποτελούν πάντα αναπόσπαστα τμήματα των εκθέσεων.

Την Δευτέρα το απόγευμα στις 26 Απριλίου 2010 οι καλλιτέχνες θα ζωγραφίσουν μαζί με τον κόσμο σε ένα δρώμενο με απρόβλεπτα πάντα αποτελέσματα.



Εσείς τι κάνετε αυτές τις μέρες για Γιάννενα; Μήπως είναι η ώρα τώρα που μύρισε η άνοιξη να βγούμε λίγο έξω; Να ζωγραφίσουμε και πάλι και να θυμηθούμε;




Κάποιες φορές δεν χρειάζονται λόγια. Απλά σας περιμένουμε στην έκθεση.



Για όσους θα ήθελαν να δουν κάτι παραπάνω μπορούν και κοιτάξουν εδώ...
Κιτς
Ενώ για τους χρήστες του facebook μπορούν να βρουν περισσότερες πληροφορίες για τον δημιουργό απλά αναζητώντας τον χρήστη

Vasilis Thalassinos

Την ομάδα Κιτς (για να βρουν και όλες τις δράσεις όπως πχ την διοργάνωση ανταλλακτικών/χαριστικών παζαριών όπου αντικείμενα που δεν χρειαζόμαστε πια ανταλλάσονται ή χαρίζονται)


και φυσικά το UGA TRIP με το ταξίδι της εβδομάδας του έρχεται...

"-Τhursday 22.00-00.00 radio show at www.radiophototropic.gr
-Friday 22.00-06.00 dj+vj set at Asylo -Megalou Aleksandrou 38 kai Giatrakou (Metaksourgeio)
- Monday 20.00 opening of the painting exhibition of Romain Chauvet and Vasilis Thalassinos at Thimomeno portraito (Giannena)+dj set and visual poetry
-Monday afternoon open call for a painting performance at Thimomeno Portraito
-Thursday 22.00 uga live show at Spirto (Exarheia)
let it roll...

Εσύ θα μείνεις μέσα;

Τετάρτη, Απριλίου 21, 2010

Ειδικευόμενοι Ιατροί και η Επίσχεση Εργασίας

Οι ιατροί στην συντριπτική πλειοψηφία των νοσοκομείων της χώρας είναι απλήρωτοι για τις εφημερίες που έχουν ήδη κάνει από τον Ιανουάριο του 2010 και έκτοτε (Σε κάποια νοσοκομεία χρωστάνε ακόμα εφημερίες και του 2009). Παράλληλα έχει γίνει ήδη η μείωση μισθού οπότε είναι με την πλάτη στον τοίχο. Στην πλέον δεινή θέση βρίσκονται οι ειδικευόμενοι ιατροί.... που τυπικά μεν βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας (πηγαίνουν στην εργασία αλλά αντιμετωπίζουν μόνο τα επείγοντα περιστατικά... ουσιαστικά τρέχουν κατά πώς δίνει το ρυθμό ο διευθυντής της κλινικής... καταπατώντας το δικαίωμα της επίσχεσης εργασίας μέχρι καταβολής των δεδουλευμένων, των ρεπό κτλ)

Αυτήν την κατάσταση του παραλόγου σχολιάζει με τον πλέον εύστοχο τρόπο το παρακάτω video.

Απολαύστε το!!!

Πέμπτη, Απριλίου 15, 2010

Εσύ εκεί.... Και εγώ εδώ *Πυξ-Λαξ* Καλοτάξιδος.....


            Έχεις νοιώσει ποτέ μουδιασμένος; Παγωμένος; Σαν ο χρόνος να παγώνει για λίγο… για πολύ… δεν έχει σημασία και μετά να ξεκινάνε πάλι και εσύ να μένεις παγωμένος, ακίνητος μέσα στον χρόνο…
            Πάνε μέρες (και άλλες τόσες νύχτες αντιστοίχως) που προσπαθώ να βρω το χαμένο μου χιούμορ. Να το ρίξω στον Κρόνο;… (στα ναρκωτικά δεν γίνεται γιατί τα μετράμε… και οικονομικά δεν βγαίνω τελευταία με τίποτα).. δεν ξέρω. Βρισίδια, πολλά βρισίδια τελευταία. Με την μούρη στον τοίχο και ένα πιστόλι στον κρόταφο δουλεύω. Καταθέσεις στην αστυνομία, ο άγιος Πέτρος να στήνει μπιριμπίτσες με θέση δική μου V.I.P. Δεν είναι η ζωή όπως στην τηλεόραση, δεν είναι γαμώτο…. Δεν έχει διαφημίσεις, στο τέλος το αγόρι δεν εξαφανίζεται με το κορίτσι… πολύ απλά δεν υπάρχει τέλος, δεν υπάρχει αγόρι, δεν υπάρχει κορίτσι….
            Πήρα καραμέλες. Έσφιξα τα δόντια. Είπα θα το κόψω το τσιγάρο. Έσκυψα το κεφάλι, έσφιξα τα δόντια και συνέχισα να τρέχω. Δεν θα καπνίσω, δεν θα μιλήσω. «-Γιατί καπνίζεις; - Για να ‘χω απασχολημένο το στόμα μου, να μην μιλάω» Έκοψα το τσιγάρο…. Και μίλησα να διεκδικήσω αυτό που μου δίνει ο νόμος. Και μπήκα black list. Σαν τις συμβασιούχες καθαρίστριες.
            Όσο και αν τρέχει ο χρόνος, όσο και αν τρέχεις και εσύ… παγώνει ο χρόνος… παγώνεις και εσύ.  Πάνε απογεύματα τώρα που γράφω και σβήνω, αφήνω μισά… κείμενα που δεν έχουν σημασία. Ανόητες «ειδήσεις» του τίποτα…. Για την δίκη Γρηγορόπουλου κουβέντα, για τα χρήματα που «χάθηκαν» κουβέντα… Siemens? Siemens Who? Me or You?
            Γυρνώ στο σπίτι απογοητευμένη ακόμα μία μέρα. Δίχως 1 φίλο να πω, «δεν μπορώ, πάμε για καφέ να ξεφρικάρω» Πετάω τα κλειδιά δίπλα σε ένα πιάτο λαπά. Το μόνο που ανέχεται το γδαρμένο μου στομάχι πια. Ανοίγω την τηλεόραση μηχανικά. Αυτοματοποιημένα. Αδιάφορα.
            «Πέθανε από ανακοπή ο Μάνος Ξυδούς»
            Ένας πυροβολισμός μέσα στην σιωπή. Δεν μπορεί. Κάτι κατάλαβα λάθος μέσα στην παραζάλη. Ανακάθομαι. «Έφυγε» Έχει σημασία το γιατί; Ο εγκέφαλος μηχανικά καταγράφει τις διαδικασίες του μετά… δίνει ερμηνείες. Ο χρόνος που προχωρά…. Τα πόδια καρφωμένα στη γη. 
Όχι δεν γίνεται. Η φοιτητική μου ζωή περνάει μπροστά από τα μάτια μου. Εγώ. Με ένα κράνος στο χέρι. Με τα μαλλιά βαμμένα τρελά. Με τα σκουλαρίκια στη σειρά στο 1 αυτί και το διαφορετικό στο άλλο. Με τα μαύρα μου ρούχα και τα παράξενα νύχια. Με το θέατρο. Με ανθρώπους που τραγουδούσαμε δίπλα-δίπλα σε καρέκλες, στριμωγμένοι, σε θέατρα και που τώρα δεν μιλάμε πια. Με κάποιους χαθήκαμε και με τους υπόλοιπους μπήκαν πολύ περισσότερα, από το χρόνο ανάμεσα μας.
«Εσύ εκεί….»
Θυμάμαι τις συναυλίες…. Τον θυμάμαι πάνω στη σκηνή. Με τα δικά του τραγούδια που ξεχώριζαν. Τα LPs με τους στίχους και τα λόγια τους, τις σκέψεις τους. Τα λεφτά που μάζευα με κόπο για να πάρω τα LPs, να πάω στις συναυλίες. Για εκείνη τη στιγμή, μέσα στο σκοτάδι… να ακούω τα τραγούδια… να ταξιδεύω…. Να πιστεύω στο όνειρο, στους πρίγκιπες της Δυτικής Όχθης, στους δικούς μου πρίγκιπες. 
            Αυτή ήταν η εποχή εκείνη. Η εποχή με τους πρίγκιπες. Με την Δήμητρα που ήταν και εκείνη φοιτήτρια στην Μουσική. Με τον Μπάμπη για τον οποίο ουρλιάζανε οι κοπέλες χειρότερα και από τις ρουβίτσες. Με τον Φίλιππο, που άραζε στις καρέκλες και μιλώντας χάζευε τη σκηνή και τον κόσμο που στριμωχνόταν στα παρασκήνια για ένα αυτόγραφο. Ένα μαγαζί που είχα πάει συναυλία, δεν υπάρχει πια. Αν πω «Μαντζάτο» ποιος θα το θυμηθεί; Ένα θέατρο, που τους είχα δει και είχα φύγει με το κεφάλι σκυφτό, τώρα πηγαίνω Κυριακές με τον γιό μου να δούμε Καραγκιόζη. 
            Τώρα πηγαίνω κομμωτήριο κάθε Δευτέρα απαραιτήτως. Βάφω τα άσπρα πλέον μαλλιά μου Έχω σφραγίδα, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, με φωνάζουν κυρία «Spark» και τους κοιτάζω καλά να δω αν με δουλεύουν. Δεν πιστεύω πια στους πρίγκιπες. Δεν βραχνιάζω στις συναυλίες. Μάζεψα το πικ-απ και πακετάρισα τους δίσκους μου. Δεν βολεύουν πια. Μεγάλωσα.
Δεν παίζω θέατρο. Δεν γράφω. Δεν σκηνοθετώ. Μιλάω  για την κρίση, υπολογίζω λεφτά, πληγώνομαι όταν συνειδητοποιώ πως με χρησιμοποιούν για λεφτά, όπως στο σχολείο για να αντιγράψουν στο διαγώνισμα. Έγινα ό,τι φοβόμουν. 
Δεν είμαι πια φοιτήτρια. Δεν ονειρεύομαι το μέλλον. Το ζω. Και μετρώ τις ανάσες μέχρι να γίνει παρελθόν. Τότε πίστευα σε έναν καλύτερο κόσμο, που τα πάντα μπορούσαν να αλλάξουν με την τέχνη. Τότε τραγουδούσα. Και διάβαζα. Για την πάρτη μου.. για την ψυχή μου… για τα όνειρά μου που κυμάτιζαν στις μουσικές μου.
Στιχάκια και εικόνες γυρίζουν στο μυαλό μου. Η μουσική του Μάνου και των υπολοίπων. Ο Μάνος εκτός των Πυξ Λαξ και με άλλα τραγούδια. Διάβαζα στα πεταχτά το όνομά του στα videoclips και χαμογελούσα συνωμοτικά.
Έκλεισα τις μουσικές σε μνήμες, κασσέτες, LPs, CDS και προχώρησα. Κάποτε είχε στείλει 1 κασσέτα με τραγούδια τον Πυξ Λαξ σε μία κοπέλα που είχα «γνωρίσει» μέσω νετ στην Αμερική. Την έβαζε στο καμπριολέ και ταξίδευε, χωρίς να γνωρίζει λέξη ελληνικά. Και  γούσταρε.
Πάντα είχα την ψευδαίσθηση ότι αν θες κάτι πολύ, μπορείς πάντα να το πάρεις πίσω. Ακόμα και αν έχασα πολλά, ενδόμυχα πίστευα πως κάπου κάτι είχε σωθεί απ’ αυτά. Μέχρι τη στιγμή αυτή. Που τεντώνει, μικραίνει, χάνεται. Που με κοιτά κατάματα, πριν το βάλει στα πόδια.
Ο Μάνος Ξυδούς πέθανε. Το αστείο της «τελευταίας συναυλίας» των Πυξ Λαξ, δεν είναι πια αστείο. Σκορπίσανε. Και ο Μάνος πέθανε. Όπως οι εικόνες των φοιτητικών μου χρόνων. Των καλύτερων χρόνων της ζωής μου. Σκορπίσανε. Μην με ρωτάς ποιοι πεθάνανε.
Τίποτα δεν γυρίζει πίσω. Προπάντων η στιγμή. Ο Μάνος ξεκίνησε αυτοδίδακτος, από courier στην ΕΜΙ, έγινε παραγωγός, συνάντησε τους Πυξ Λαξ και έγινε ένα μαζί τους. «Φευγάτος». Τα πλήρωσε τα πάθη. Τα ταξίδια του. Έφυγε στα 57 του, έχοντας ζήσει τον έρωτα, παιδιά, εγγόνι, μουσική…. Ευτυχισμένος;  ΄Ισως να μην το μάθουμε ποτέ. Αλλά κατάφερε να γράψει τα soundtracks της ζωής πολλών ανθρώπων που το πιο πιθανόν είναι πως δεν συναντήθηκαν ποτέ…
Το τέλος της αθωότητας; Μάλλον όχι….  Οι τίτλοι πρέπει να έπεσαν κάπου ανάμεσα στις «τελευταίες» συναυλίες….  Ούτε και αυτή τη βδομάδα θα κόψω το κάπνισμα. Μου ‘μείναν τα πάθη μου να μου θυμίζουν πως είμαι άνθρωπος.