Σάββατο, Μαΐου 24, 2008

Ανοιχτή πρόσκληση συμμετοχής στο London Greek Film Festival.

London Greek Film Festival 2008
Call for Submissions

www.londongreekfilmfestival.com


call for feature fiction films, short films,
music videos, documentaries, animation, dance films,
student movies and video art

Regular closing date: Thursday, 31 July 2008
Late closing date: Friday, 12 September 2008


A film festival exploring the moving image from its grassroots,
invites artists of the genre to get involved.

From the 13th to 16th November 2008,
London celebrates Greek culture
through the art of moving image and digital technology.
CosmoCinema, supported by the Hellenic Centre,
brings you the 1st London Greek Film Festival,
which takes place at the heart of London,
at The Hellenic Centre, 16-18 Paddington Street,
in Marylebone, London, W1U
.

The festival aims to create an international meeting point for
1) Greek moving image artists and
2) international artists whose work exhibits anything that relates
to Greece, its people, heritage and culture.

The invitation is for artists that meet either
of these criteria to showcase and present their work.

This is a call for feature fiction films, short films,
music videos, documentaries, animation, dance films,
university student films and video art, to present
at the London Greek Film Festival.

The London Greek Film Festival will provide a welcoming space
to artists, film-makers, producers, practitioners, academics,
technologists and art-film lovers for discussion,
education and networking with a diverse body of talent.

In addition to this, in house screenings and events,
the festival will present an 'online' festival that
will showcase the best contemporary talent
in film and video based work.

Early closing date for submissions: Thursday, 31 July 2008
Late closing date for submissions: Friday, 12 September 2008

For further details on how to submit an application,
please visit www.londongreekfilmfestival.com

Τρίτη, Μαΐου 20, 2008

Είναι δικαίωμα η έκτρωση;



Ο άνθρωπος διασχίζοντας το χρόνο έδινε πάντα στον εαυτό του το δικαίωμα να σκοτώνει κάποιους άλλους είτε σε καιρό πολέμου (εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρις) είτε σε καιρό ειρήνης, όσους δεν είχαν τα ίδια δικαιώματα με τον ίδιο όπως μέτοικοι, γυναίκες, μαύροι, αλλόθρησκοι, άτομα με ειδικές ανάγκες κ.τ.λ.

Το επίπεδο του πολιτισμού συρρικνώνει ή «ξεχειλώνει» αυτή τη λίστα, σαν ένα ιδιότυπο κρεβάτι του Προκρούστη. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να μας αντιμετωπίζουν με την ίδια απορία που αντιμετωπίζουμε εμείς τους προκατόχους μας, που σκότωναν τους μαύρους στις φυτείες, προφασιζόμενοι ότι οι τελευταίοι δεν ήταν καν άνθρωποι.

Σε ποιο επίπεδο βρίσκεται σήμερα ο πολιτισμός μας, που έχει αναγάγει την έκτρωση σε φιλανθρωπία; Τα αποστειρωμένα Αουσβιτσς είναι εδώ http://prezatv.blogspot.com/2008/03/unicef-show-american-idol-me.html

Ποια είναι τα δικαιώματα σας; You have the right to remain silent. Whatever you say, may or it will be used at the court of law…

Τα παιδιά σας έχουν δικαιώματα; Και αν κάποιος αποφάσιζε ότι τα δικαιώματα τους πάνε ανά χιλιόγραμμο σωματικού βάρους; Σε τούτον τον παράταιρο κόσμο ο θάνατος έκλεψε από τη δικαιοσύνη τη ζυγαριά και κλέβει ψυχές, που δεν πρόλαβαν να γραφτούν στο βιβλίο των ζώντων.

Αν αφήναμε τα έμβρυα να μιλήσουν, θα άκουγε κανείς;

Είναι δικαίωμά σας να κάνετε έκτρωση; Και αν κάποιος σας έλεγε ότι είναι δικαίωμά τους να σας υποβάλλουν σε έκτρωση;

Δευτέρα, Μαΐου 19, 2008

ΝΥΧΤΕΣ ΒΡΟΧΗΣ (6 ΣΚΗΝΗ)


Σκηνή 6η

(Ανάβει ένας προβολέας απότομα και βλέπουμε τη σκιά να πετάγεται από εκεί που κοιμόταν γονατιστή με τα χέρια να απλώνονται σαν να ψάχνουν 1 άλλο ζευγάρι χέρια.)

Σκιά: Μαμά, όνειρο παράξενο με στοίχειωνε χτες κάποιους τόνους κόκκινο πριν το ξημέρωμα. Ήτανε λέει… –Μ’ ακούς μαμά;- άνθρωποι με μαύρες κουκούλες στα πρόσωπά τους. Και με πήραν, μαμά. Τους είδα να με παίρνουν. Μα εγώ είμαι ακόμα εδώ. Αναπνέω. Βλέπω. Αισθάνομαι. Ποια πήραν τότε;

Και είδα το πεθαμένο μου κορμί θαμμένο. Τ’ όνομά μου πάνω σ’ ένα σταυρό. Όλα όσα δεν κατάφερα να μισήσω να σεργιανούν πάνω μου. Μα εγώ είμαι ακόμα εδώ. Αναπνέω. Βλέπω. Αισθάνομαι.

Άκουγα πλήθη να ψιθυρίζουν ότι η θάλασσα ξέρασε το κορμί μου μια νύχτα με πανσέληνο. Μα κανένας από αυτούς δεν με άκουσε ποτέ.

Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα μαμά;

(Τα φώτα σβήνουν με fade out.)

Σκιά: Φοβάμαι μαμά…

………..

Φοβάμαι!!

Όλοι μας έχουμε τους σκελετούς μας κρυμμένους στη ντουλάπα μας. Αλλά οι δικοί μου έχουν όνομα μαμά. Κατερίνα. Μαρία. Νίκος. Αλέξης. Ιωάννα. Και έρχονται και άλλοι μαμά. Στριμώχνονται ο ένας δίπλα στον άλλο. Και εγώ πνίγομαι. Προσπαθώ να πάρω ανάσα μα δεν μπορώ. Απλώνω τα χέρια σε βοήθεια. Και έρχονται ολοένα, σιωπηλοί, με μάτια άδεια. Προσπαθώ να τους σπρώξω με τα χέρια μου να φύγουν. Να βγουν έξω από τη ντουλάπα, μα δεν μπορώ. Είμαι μέσα στη ντουλάπα και έρχονται, μωβ, παγωμένοι και κάθονται ανέκφραστοι δίπλα μου. Δεν αντέχω άλλο αυτά τα παγωμένα χέρια μαμά. Τις ισοηλεκτρικές γραμμές. Τα άσπρα σεντόνια. Θέλω να φύγω να βγω από αυτή τη ντουλάπα, να βγω από αυτή τη ζωή. Μα δεν μπορώ. Και συνεχίζω να αρχειοθετώ τους ανθρώπους που σκοτώνω. Και είναι πολλοί μαμά. Και θα γίνουν περισσότεροι.

Ακούς μαμά;

Ή είσαι κλεισμένη στη δική σου ντουλάπα; Αρχειοθετημένη.

ΝΥΧΤΕΣ ΒΡΟΧΗΣ (5 ΣΚΗΝΗ)

Σκηνή 5η

(Στο πάτωμα της σκηνής είναι σχεδιασμένος ένας ιστός αράχνης. Η γυναίκα είναι ξαπλωμένη σ’ αυτόν. Ο Νίκος είναι πάνω στην σκηνή και ο Αλέξης κάτω από τη σκηνή.)

Σκιά: This little piggy went to market (γυρίζει τη γυναίκα ανάσκελα)

Αλέξης: Διάλεξε χρώμα

Σκιά: This little piggy stayed home (της δένει μια μωβ κορδέλα στο δεξί χέρι)

Νίκος: Διάλεξε τη μέρα

Σκιά: This little piggy had roasted beef (της δένει μια κόκκινη κορδέλα στο αριστερό χέρι)

Αλέξης: Διάλεξε όνομα

Σκιά: This little piggy had none (της βγάζει το δεξί παπούτσι και το πετά στον Αλέξη)

Νίκος: Διάλεξε παραίσθηση

Σκιά: And this little piggy went oh-oh-oh…. (Δείχνοντας το αριστερό πόδι)

Αλέξης: Διάλεξε εμένα

Νίκος: Εμένα!

Αλέξης: Λεηλατώ τις λέξεις σου

Νίκος: Ελέγχω τις σιωπές σου

Αλέξης: Έλα να παίξουμε μικρό μου αγρίμι. Σήμανε δώδεκα.

Νίκος: και ‘μεις μισοί

Αλέξης: (ανεβαίνει στη σκηνή και δένει το χέρι του με τη μωβ κορδέλα) Απόψε δεν φεύγω. Ακούς; Σήκω να με διώξεις!

Νίκος: Δεν υπάρχεις. Ο χρόνος έσβησε τα σημάδια (Λύνει την κόκκινη κορδέλα και την πετά). Έσβησε και σένα. Σιγά-σιγά όπως ήρθες.

Αλέξης: Μου ανήκεις. (Σέρνει αργά το δείκτη του πάνω από το μέτωπο ως τα χείλη της). Μία νύχτα. Μια νύχτα σ’ αντάλλαγμα μιας ζωής.

Νίκος: (της πετά ένα δαχτυλίδι) Μια υπόσχεση που έληξε. (Βγάζει έναν αναπτήρα.) Αυτό δεν θα το χρειαστείς απόψε. ( Πετά τον αναπτήρα στο γραφείο της. Βγάζει ένα πακέτο τσιγάρα. Το ανοίγει και από μέσα βγάζει μια κιμωλία.) Θες να παίξεις ξανά; (Βγάζει τα καλώδια του υπολογιστή. Πιάνει την σκιά και την δένει πισθάγκωνα μ’ αυτά. Η γυναίκα πετάγεται τρομαγμένη. Της πετά την κιμωλία). Πάμε λοιπόν. Φώτα! (Σβήνουν όλα τα φώτα εκτός από έναν προβολέα που φωτίζει μόνο την γυναίκα και τον Αλέξη)

Αλέξης: (την παίρνει αγκαλιά και κοιτάζοντας τον Νίκο την φιλά στο λαιμό) Μια νύχτα. Η τελευταία που γυρνάω στους δρόμους. Η τελευταία που γυρίζω σε σένα.

Νίκος: (φιλά στο στόμα τη Σκιά. Η γυναίκα προσπαθεί να σηκωθεί και να πάει στην σκιά αλλά ο Αλέξης την κρατά δεμένη). Κάτι σπαρταρά μέσα σου ακόμη μικρή μου;

Αλέξης: Δεν θα φύγεις. Όχι απόψε. Απόψε είσαι δική μου. Δεν θέλω ξεροκόμματα. Εγώ και εσύ. (τη σηκώνει) Με βλέπεις. Σε νοιώθω. Όχι άλλες συμμαχίες. (λιώνει με το παπούτσι την κιμωλία στο πάτωμα) Όχι άλλα ταξίδια.

Νίκος: Δε βαρέθηκες να παίζεις σε ένα χαμένο παιχνίδι;

Αλέξης: (τραβά τη γυναίκα που κοιτά το Νίκο. Της στρέφει το πρόσωπο προς το μέρος του.) Θυμάσαι;

Νίκος: Λέξεις; Κατάντησες αστείος.

Αλέξης: 0 1

Νίκος: 2 (η γυναίκα κοιτά τη σκιά και προσπαθεί να πάει προς το μέρος της)

Γυναίκα: Άφησε την!

Αλέξης: 0 0 1 (την γυρίζει πίσω)

Νίκος: 2 (στέκεται πίσω από τη σκιά και βάζει τα χέρια του γύρω από το λαιμό της σαν να θέλει να την πνίξει)

Αλέξης: 1 (η γυναίκα βγάζει ένα μικρό στιλέτο από το στήθος της και το γυρίζει προς την κορδέλα)

Νίκος: (κατεβάζει τα χέρια του αργά στο στήθος της) 2

Αλέξης: 1 0 (η γυναίκα γυρίζει προς τη σκιά και πετά το στιλέτο στα πόδια του Νίκου)

Νίκος: 2 (πατά το στιλέτο με το πόδι του)

Αλέξης: 0 1 0

Νίκος: should I pick up a number? 2 (σπρώχνει το στιλέτο ξανά προς το μέρος της)

Αλέξης: 1 0 1 (σηκώνει το στιλέτο και το βάζει στο χέρι της γυναίκας)

Νίκος: boring…. 2 ( με τον δείκτη ακολουθεί το περίγραμμα του προσώπου της και στο τέλος τον ακουμπά στα χείλη της)

Αλέξης: 0 (σφίγγει το στιλέτο ανάμεσα στα χέρια τους)

Νίκος: (λύνει τη σκιά. Τα χέρια της είναι ματωμένα. Τα πλησιάζει στο πρόσωπό του και τα γλύφει. Την πετά πάνω στον ιστό.) 2

Αλέξης: (κόβει την μωβ κορδέλα) 1

(η γυναίκα κλωτσά τη σκιά έξω από τον ιστό. Προσπαθεί να βγει και αυτή αλλά ο Αλέξης την αρπάζει. Τα φώτα σβήνουν.)


Βασίλης Θαλασσινός: Ο Αναπτήρας

Τη χάζευα.
Καθόταν μερικά τραπέζια πιο κάτω.
Ήμουν απορροφημένος.
Αν και έβλεπα μόνο απ' τα δεξιά ήμουν βέβαιος ότι ήταν υπέροχη κοιταγμένη και απ' τα αριστερά.
Διέκριονα τα κεχριμπαρένια σκουλαρίκια της, τόσο όμορφη συνέχεια των λοβών της.
...Γύρισε και μου ζήτησε αναπτήρα
Με γεμάτο το στόμα και τα μάτια μπουκωμένα απ' την απώλεια ψυχραιμίας της ένευσα ότι δεν είχα... Χαμογέλασε.
Καταραμένος να μαι
...γιατί δεν είχα φωτιά να της δώσω...
Εωσότου να καταγράψω με λέξεις το περιστατικό και να της το χαρίσω
Έτρεξα να την προφτάσω να της πω ότι είναι όμορφη
...Δεν την πρόλαβα...
...Έφυγε...
Χωρίς να της πω ότι τη βρίσκω όμορφη
Φαντάζομαι θα το κατάλαβε

Βασίλης Θαλασσινός: Peter Pan





Μερικων απο μας τα ματια ειναι βαμμενα μαυρα. Κοιταγμενα απο μακρυα μοιαζουν με τρυπες ολοστρογγυλες, βουβες που ‘χουν καταπιει χιλιαδες ανυποψιαστους. Τα βλεφαρα σαν σκασμενα χειλη ανοιγοκλεινουν ζητωντας να αρθρωσουν φθογγους. Σαν να γαυγιζουν μου φαινεται τα ματια μερικων απο μας. Ο εγω και ο εσυ τους ριχνουνε φολα για να σκασουνε.

Μου τη δινουν στα νευρα οι ημερομηνιες. Νιωθω πως με περιοριζουν. Γι’ αυτο σημερα 18 Μαρτιου 2001 εγω και ο εαυτος μου αποφασισαμε ομοφωνα να τις καταργησουμε. Peter Pan.

Η Βαλκυρια ειναι θεοτητα λεει καποις, και εμενα μ’ αρεσουν πολυ οι γυναικειες φιγουρες γι’ αυτο θα τις βαφτισω ολες τους Βαλκυριες για να μπορω ανετα να κανω ριμα με το επιτυχιες, αποτυχιες, παραμυθιες, επιθυμιες η και μαλακιες εκχυδαισμενα.

Τα παπουτσια αυτα μ’ αρεσουν. Δεν ξερω τι μου θυμιζουν η τι θα ηθελα να μου θυμιζουν, απλα μ’ αρεσουν ετσι οπως αυτοκτονουν μ’ αυτα τα σφιχτα δεμενα κορδονια, ετσι οπως λυγιζουν τη ραχοκοκαλια τους σαν ερωτευμενες γατες και ετσι οπως κρατανε μ’ αγωνια τους αστραγαλους απ’ το φοβο τγς εγκαταλειψης.

Ενας μικρος θανατος βυζαινει στην κουνια απο ενα πιθαρι γεματο με εποχες. Ενας μικρος θανατος προσιτος σε ολους.

Θοδωρης Βοριας: Το τρύπιο ταβάνι

Θοδωρης Βοριας: Το τρύπιο ταβάνι

Όποτε βρέχει στάζει η σκεπή,
δεν μέτρησα ποτέ τις τρύπες.
Στάζει… πώς έγινε διάτρητη!


Μέρα τη μέρα εξατμίζομαι
κι αναστατώνονται
τα έντομα και τα ποντίκια
που ανασαίνουν την ζωή μου,
στο τρύπιο ταβάνι.