Κυριακή, Σεπτεμβρίου 15, 2013

Spark D' Ark

Η Spark δημιουργήθηκε ως δρώμενο, ένας σουρεαλιστικός πίνακας, που αλλάζει μέσα στον χρόνο.
Πολλές φορές "έτυχε" να γίνει σύγχυση στα όρια δημιουργού και δρώμενου. Από την μία άκρη "Η Spark θα έκανε κακό στην επαγγελματική σου πορεία" έως το " Ααα είσαι η Spark!!!".
Με κουράζει να εξηγώ. Δεν το θέλω. Και το τελευταίο διάστημα το έκανα ολοένα και πιο συχνά σε διαφορετικά άτομα. Όταν συμβαίνει αυτό, σημαίνει πως υπάρχει πρόβλημα στην εκφορά και τουλάχιστον άλλο ένα πίσω από αυτό.
Τα παράδοξο είναι πως τα όποια προβλήματα εντάθηκαν από την στιγμή που ξεκίνησα την "αυτολογοκρισία" στην Spark. Να στρογγυλέψω τις άκρες της.
Πολλές φορές έσβησα status, που πίστεψα πως όποιος τα διαβάσει θα παρανοήσει. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες αναφορές και μεγάλο μέρος της σκέψης μου είναι εικόνες και σύμβολα αναγνωρίσιμα σε όσους έχουν τις ίδιες αναφορές, ακατανόητα στους υπολοίπους.
There are people who are trained & people who are skilled.
Έχω σπουδάσει μουσική, ζωγραφική και άλλα. Δεν είμαι μουσικός, ζωγράφος κτλ αλλά έχω τις στοιχειώδεις γνώσεις για να συνδιαλέγομαι με τους ανθρώπους που μοιράζονται την γνώση τους μαζί μου. Άκουσα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, μελέτησα παραπομπές τους αλλά πάλι κάτι μου έλειπε. Έτσι επέστρεψα με τα αυτιά κατεβασμένα στον μέντορά μου.
- Δάσκαλε τα σκάτωσα.
Δεν απάντησε.
Και το πιάσαμε από την αρχή. Όχι μόνο για την Spark αλλά για την τέχνη. Τι είναι. Πέρα από ορισμούς, αφορισμούς και μανιφέστο. Συζητήσαμε και συζητάμε ακόμα για την μέση προσλαμβάνουσα της Spark, για projects που είναι ημιτελή στον σκληρό δίσκο, για την πρόθεση και ανάμεσα σε άλλα και για την άρνηση μου να γίνω η ίδια Μέντορας τρίτων ή να κάνω editing για τρίτους (εκτός της περίπτωσης που είναι επαγγελματική συνεργασία επί πληρωμή).
Ο Μέντορας είναι μία έννοια, που δεν την χρησιμοποιούμε συχνά στην καθημερινότητά μας και έτσι αγνοούμε τις περισσότερες φορές τον ρόλο του. Κανένας Μέντορας δεν θα σου δώσει την λύση στο πιάτο, δεν θα σου υποδείξει τι θα έπρεπε να βλέπεις. Μπορεί όμως να σε περιστρέψει ώστε να δεις το ίδιο από διάφορες οπτικές γωνίες και να αποφασίσεις. Ακόμα και αν γνωρίζει ποια είναι η "σωστή" για σένα λύση, δεν θα στην δώσει γιατί δεν είναι σχέση εξάρτησης αλλά δημιουργικής αυτονομίας.
Έχω την αδιαπραγμάτευτη πίστη πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Σε όποια της έκφανση.
Οι προηγούμενες συζητήσεις ίσως να ήταν ενδιαφέρουσες για κάποιους σε φιλοσοφικό επίπεδο ή σε nerds που θα ακολουθούσαν τα άλματα ανάμεσα σε θεωρίες φυσικής, χημείας κτλ και αναλογίες σε εικαστικά ρεύματα και θεωρήσεις περί τέχνης αλλά στους περισσότερους θα ήταν αφόρητα πληκτικές.
Και η καρδιά όλων των ερωτήσεων
- Τι είναι τέχνη για σένα; Γιατί τέχνη;
Δεν πιστεύω στην κάθαρση. Αν και όταν επέλθει είναι μία ευτυχής συγκυρία μα όχι το ζητούμενο. Η εκάστοτε αμφισβήτησή μου στην ουσία είναι μία ερώτηση για όποιον σταθεί απέναντι ακόμα και αν εγώ έχω ήδη δώσει την δυναμική απάντησή μου, που μπορεί να αλλάξω αργότερα.
Η Spark αντικατοπτρίζει ένα κομμάτι του φάσματος της σκέψης μου. Δεν είναι διαγώνισμα, ούτε δουλειά.
Γιατί λοιπόν;
Υπάρχει μία παραβολή που λέει θα λάβεις κατά το ποιόν σου. Αν είσαι σκλάβος, θα κερδίσεις ακόμα μία μέρα, αν είσαι μισθωτός θα λάβεις το αντίτιμο, αν είσαι παιδί θα τα χαρείς όλα. Και έτσι ακόμα αλωνίζω στις ασωτίες μου.
Έχω εισπράξει κάθε δυνατή μορφή απόρριψης και από την άλλη έχω "απολαύσει" κάθε πιθανό δόλωμα, που θα μπορούσε να με πετάξει έξω.
Ο Μέντοράς μου λέει πως μεγαλώνω. (Υποψιάζομαι δυστυχώς πως δεν εννοεί πως θα ψηλώσω αν και θα ήθελα 5-6cm ακόμα). Το ευτυχές γεγονός είναι πως όταν η γνώση συναντά την εμπειρία, έρχεται η αφαίρεση. Γνωρίζεις και αυτή σου η βεβαιότητα, πετάει ό,τι περιττό.
Οι 2 βασικοί μου άξονες, η σύνθεση και η ταυτόχρονη αφαίρεση.
Δεν είμαι κανενός είδους δασκάλα. Αν και κλείνω τα 36 ακόμα γράφω τις εργασίες μου ξανά και ξανά, μελετώ, μαθαίνω από τους ανθρώπους και είχα την απίστευτη τύχη αυτό το πλάσμα να με επιλέξει να μάθω μέσα από αυτόν. Και τώρα είναι η περίοδος, που μάζεψα ξανά τις σημειώσεις μου και επέστρεψα πίσω για να ξεφορτωθώ τις ειδικές προτάσεις που αλλοιώνουν την εικόνα.
... και καθώς με περιέστρεφε, γύρισα και του είπα... αυτό είναι ανέφικτο. δεν υπάρχει. χαμογέλασε.
- και τότε γιατί παρακολουθείς την tori? "they told me this piano-girl thing, would never work"

Τρίτη, Ιουλίου 30, 2013

Spark D' Ark. Σεχραζάτ






Κυριακή, Ιουνίου 23, 2013

Καλό μεσημέρι.

Η αντίληψη ολονών είναι περιορισμένη. Καθορίζεται κατά κύριο λόγο από τις καταγραφές που έχουν γίνει κατά την διάρκεια της ζωής όσο και από τις γνώσεις που έχει αποκομίσει. Το αυτό ισχύει και για μένα. 
Κάποτε μου έκαναν συχνά την ερώτηση, - πώς είσαι τόσο σίγουρη για αυτό; Αν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια, σίγουρα δεν είμαι ο εκφραστής της. Όσον αφορά την υποκειμενική μου αλήθεια, έχω την πολυτέλεια να επιλέγω στιγμές, που θα την εκφράσω με απολυτότητα. 
Το ξέρω πως δεν καταλαβαίνεις γιατί δεν έχουμε τις ίδιες αναφορές. Η πίστη και η αγάπη έχουν βρει η κάθε μια την δική της γέφυρα για αυτό. 
Ό,τι μου έδειξε η ζωή είναι πως ο καθένας μας όσο και αν λοξοδρομεί, πάντα επιστρέφει στην αληθινή του φύση. Τα παραμύθια, που έχουν κωδικοποιήσει τους μύθους μας δίνουν κάποιες πληροφορίες για τα αρχέτυπα γύρω από τα οποία κινούμαστε όλοι. 
Και κάθε ομάδα έχει τον δικό της κώδικα τιμής και αναγνώρισης. Το "τυπικό" είναι ο μανδύας του ουσιαστικού. Είμαστε σε ηλικία που μόνο τεχνικές αφομοιώνουμε πλέον. Και ξέρεις κάτι; Οι όποιες τεχνικές δεν είναι τίποτε παραπάνω από χαντρούλες και καθρεφτάκια. Μπορώ να σου μάθω την αξία στην αγορά κάθε λουλουδιού, πώς να το περιποιείσαι, δεν μπορώ να σου μάθω να τ' αγαπάς. Όχι αν μεγάλωσες με πλαστικά.
Δεν αγαπάς ό,τι δεν αναγνωρίζεις. 
Και δεν αγαπούμε μισούς ανθρώπους, μόνο άδεια πουκάμισα. Η αγάπη είναι λέξη ιερή. 
Στην Ιταλία υπάρχει ένα μοναστήρι όπου πηγαίνουν τους δαιμονισμένους για εξορκισμό. Ο ιερέας βγαίνει κάποιες φορές με σκέτο νερό. Οι δαιμονισμένοι κοροιδεύουν ενώ οι ψυχικά άρρωστοι πέφτουν στο πάτωμα ουρλιάζοντας πως καίγονται. Ακόμα και αν η ιστορία είναι φανταστική, πάντοτε έχει κάτι να μας πει. 
Και ξέρεις κάτι τελευταίο; Όλοι μας έχουμε τις πληροφορίες που μας χρειάζονται. Όλοι. Ακόμα και στον παράδεισο, οι πρωτόπλαστοι είχαν την πληροφορία να μην γευτούν τον απαγορευμένο καρπό αλλά το έκαναν. Λες εμείς να μην το είχαμε αυτό; Καλό μεσημέρι.

Σάββατο, Ιουνίου 01, 2013

Έστιν ουν...

Ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να διακρίνουν πότε έχω κάνει ένα κείμενο ξεπέτα και πότε όχι. Καιρό τώρα παλεύω σώμα με σώμα με μία ιστορία. Την έχω ξεκινήσει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Μόνο ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος μου έχει ξεφύγει μέχρι αυτή τη στιγμή.
Προχωράει ως κάποιο βαθμό και ξαφνικά σε μία στροφή με πετάει έξω. Καμία ιστορία δεν με έχει παιδέψει τόσο. Για έναν άνθρωπο, που ακροβατεί ανάμεσα στον αυτοσχεδιασμό και την αυτόματη γραφή μοιάζει με τη μέρα της μαρμότας του αγίου βαρθολομαίου. Κάθε που θα αφαιρεθώ και θα χρησιμοποιήσω μία ευκολία για να ενώσω 2 προκαθορισμένα σημεία, με βρίσκω αφίσα σε ξαπλώστρα παραλίας.
Τα παρατάω. καταχωνιάζω τα αρχεία και πάω παρακάτω. και σε κάποια ανύποπτη στιγμή... εκεί, που κάνω ακόμα έναν καφέ... εκεί που χαζεύω σε ένα ανοιχτό .doc... έρχεται η ίδια ιστορία και κάθεται σιωπηλά ξανά δίπλα μου. - Θα τα παρατήσεις; και δεν θα πεις, που μετά έγινε αυτό; δεν θα το μάθει ποτέ κανείς. θα το ξέρουμε μόνο εμείς. και εσύ χρυσόψαρο ξεχνάς...
Ανάβω τσιγάρο και αρχίζω να φέρνω βόλτες σαν την άδικη κατάρα. Επιστρέφω πίσω σε όλα τα σημεία, που με πέταξαν έξω. όλα έχουν ένα κοινό παρανομαστή. "πωπω τι γαμάτα γράφω, ας πω και λίγα γαμάτα πραματάκια ακόμα". Αυτό ήταν. Βζντουπ! Με πέταξε εκτός, σε άλλη ιστορία, που δεν με αφορά. Σε ένα δείγμα γραφής και περιεχομένου, που το 'χω με ευκολία αλλά είναι άσχετο της παρούσης.
- Αφαίρεσε. Επέστρεψε και αφαίρεσε κάθε τι περιττό.
Κάποια στιγμή έχοντας σκαλώσει άγρια έστειλα μήνυμα-κατεβατό σε κάποιον αναγνωρίσιμο εξηγώντας του το πρόβλημα, που αντιμετώπιζα. Μετά το ξέχασα. Την επόμενη μέρα βρήκα την απάντησή του. Μια πρόταση μόνο.
"Μην μιμείσαι, είσαι."

Δευτέρα, Μαΐου 27, 2013

Η Ρώμη φλέγεται.

Ένα βράδυ μου σύστησαν έναν γνωστό κύριο χάρη στην γραφή του σε μία παρέα. Ως ακόμα μία groopie έκανα τα ειλικρινή μου κοπλιμέντα για τα δείγματα γραφής του υπογραμμίζοντας -οριακά φορτικά- πως ανυπομονούσα να διαβάσω κάτι μεγαλύτερο από τα διηγήματά του.
Λίγο το περασμένο της ώρας, λίγο το αλκοόλ, κάποια στιγμή γύρισε και μου είπε ανάμεσα στις συνεχείς διακοπές της ροής της συζήτησής μας:
- Τους βλέπεις όλους αυτούς; Πόσο χαίρονται; Πόσο διασκεδάζουν; Και έρχονται και ζητούν και άλλο... και άλλο... Ξέρεις τι είναι για μένα; Μια οδυνηρή γέννα. Υποφέρω κάθε φορά, που γράφω.
Δεν είπα τίποτα. Άναψα τσιγάρο και άλλαξα κουβέντα. Ήθελα να πω "Να φλέγεσαι. Να φλέγεσαι, δίχως να καίγεσαι γιατί αυτή η φωτιά δεν θα σβήσει ποτέ. Και από αυτήν την φωτιά θα ζεσταίνονται και θα ξεδιψούν"
Η Ρώμη φλέγεται. Ο Νέρωνας παίζει την άρπα του...