Θα 'θελα να... Θα 'θελα να μουν κηπουρός. Νικοπολίδης

Your wish.... my command!
Santa Claus

Η επόμενη Ολυμπιακή, 3 γράμματα.... Ε.Σ.Υ.

Εργοδότης, τμήμα του δημοσίου που δηλώνει ότι πλέον οι εργαζόμενοι του θα είναι και άμισθοι και η ανακοίνωσή του γίνεται δεκτή με ιαχές ενθουσιασμού, 3 γράμματα. Ε.Σ.Υ.

Όχι δεν πρόκειται για αστείο, το υπουργείο αποφάσισε πως για να ρίξει τις αναμονές των ειδικευόμενων ιατρών, η πλέον αποτελεσματική λύση θα είναι να τοποθετηθούν υπεράριθμοι, άμισθοι ειδικευόμενοι ιατροί αρχικά για 6μηνη εκπαίδευση, με προοπτικές επέκτασης του χρονικού πλαισίου ανάλογα με τα αντανακλαστικά των ανειδίκευτων ιατρών. Ποια νομίζετε ότι ήταν η αντίδραση των ανειδίκευτων ιατρών; Μα φυσικά και ξεσηκώθηκαν… γιατί δεν γίνεται μεγαλύτερο κομμάτι άμισθο.

Το ελληνικό όνειρο του ’80 και του ’90 που υπαγόρευε σε κάθε έλληνα νεοσσό με δείκτη νοημοσύνης άνω του μετρίου, ενδεικτικό πάνω από 14, κληρονομικό δικαίωμα (ιατρικό γενεαλογικό δέντρο) ή γονείς που μπορούσαν να πληρώσουν κάτι παραπάνω από τα δίδακτρα σε περίπτωση που δεν ίσχυε και κάποιο από τα προηγούμενα, να γίνει ιατρός, μετατράπηκε στην νέα χιλιετία στον εφιάλτη του φλώρου που δεν ανεξαρτητοποιήθηκε ποτέ.

Έχουμε και λέμε. 6 χρόνια για να πάρεις πτυχίο (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Με το που παίρνεις, τρέχεις στη νομαρχία να δηλώσεις ειδικότητα (εδώ είναι λίγο sudoku το θέμα οπότε δεν θα σας μπλέξω αλλά πιο εύκολα παίζεις πάμε στοίχημα παρά υπολογίζεις την ακριβή ημερομηνία με τις καλύτερες συνθήκες που θα μπορούσες να κάνεις ειδικότητα σε νοσοκομείο εντός των ελληνικών συνόρων). Αφού δηλώσεις ειδικότητα, αρχίζεις να παίζεις μπιριμπίτσα περιμένοντας τις προκηρύξεις των αγροτικών ιατρείων, που από εβδομαδιαίες, πλέον γίνονται 2 φορές το χρόνο περίπου ενώ οι υπάλληλοι στα γραφεία παίρνουν 500 ευρώ μηνιαίως πριμ παραγωγικότητας (τι έγινε; Ποιος ήρθε; Εγώ πότε θα κάνω αίτηση για αγροτικό;)

Αφού έχουν μαραθεί τα λουλούδια της ορκωμοσίας και νοιώθεις ακόμα πιο γελοίος να ζητάς κουστουμαρισμένος πλέον το χαρτζιλίκι σου ενώ οι συνομήλικοι σου έχουν βρει δουλειά πλέον (να δεις πώς το λέγε η Χαρούλα… η φίλοι μου όλοι ζευγάρια γίναν, φτιάξαν σπίτια, μονάχα εμένα χάσκει ακόμα δίχως μια στέγη ετούτη αλήθεια… ε ναι λοιπόν χάσκεις… κλείστο). Τι να κάνεις στην ανεργία? Γιατί ο υπουργός αφού έκοψε το κάπνισμα στα νοσοκομεία (λέμε και κάνα νόστιμο, να περνά η ώρα), αποφάσισε πως για να δουλέψουν όλοι αυτοί οι γιατροί θα πρέπει να κόψει την εργασία στο μισό. Στην αρχή το αγροτικό (πώς λέμε δεν έχουμε ψωμί για όλους, θα κόψουμε τις φέτες το ψωμί στη μέση και έτσι θα φανεί πως έφτασε και χόρτασαν και όλοι) και στη συνέχεια την ειδικότητα (Βγαίνουμε που βγαίνουμε ντουβάρια, τώρα πλέον θα βγαίνουμε ντουβάρια και με το νέο ταχύρρυθμο υπερεντατικό πρόγραμμα αυτό-εξυπηρέτησης express… όχι δεν θέλω συνειρμούς, απλά βεβαιότητες).

Ας μείνουμε στο αγροτικό. Φυσικά και κανένας δεν θέλει να ξεσπιτώνεται και να πηγαίνει στην Kάτω Ραχούλα (που δεν θα πάταγε ούτε για να ψήσει το αρνί πασχαλιάτικα) αλλά αναγκάζεται γιατί την έχει δει λίγο πιονέρος, λίγο αδαής, λίγο καμικάζι τελοσπάντων. Και συνειδητοποιεί ότι θα εργαστεί με τον ειδικευμένο να πληρώνεται και να κάθεται ανενόχλητος στο σπίτι και να σχεδιάζει πώς θα την κοπανήσει, να είναι κυρίως γραμματέας (έχω γράψει εγώ συνταγές… ούτε ο Μαμαλάκης τόσες στα ταξίδια του) ενώ αν είναι και γκαντέμης και του προκύψουν πραγματικά επείγοντα ιατρικά περιστατικά (για ανθρώπους... τα ζωικά περιστατικά πχ ξεγεννήστε το ζωντανό μου, ράψτε το κτλ κερδίζουν extra points for artistic impression), τότε συνειδητοποιεί ότι η φυλακή είναι μισό τσιγάρο δρόμος, ΜΟΝΟ!.

Οπότε οι περισσότεροι παραιτούνται μόλις περάσει το 6μηνο της παραμονής τους και μην τους ξανάδατε. [Ο κύριος υπουργός, που φρόντισε η θητεία των αγροτικών να είναι 3 μήνες νοσοκομείο (όπου περιφέρονται σαν πληρωμένοι φοιτητές/στόκος γεμίζοντας τρύπες) και 6 μήνες Κάτω Ραχούλα (όπου είτε δοξάζουν το δημοσιοϋπαλληλίκι με ανελέητες κοπάνες, είτε συνειδητοποιούν ότι βρέθηκαν ξυπόλυτοι στα αγκάθια) τη στιγμή που οι προκηρύξεις είναι 2 φορές το χρόνο, φρόντισε να είναι άδειες αρκετές θέσεις αλλά ποιος νοιάζεται, έτσι και αλλιώς ποιος έχει λεφτά να τους πληρώσει;

Αφού έφαγες ανεργία, βρήκες αγροτικό, απογοητεύτηκες, ξανά ανεργία, έρχεται η σειρά σου να ξεκινήσεις ειδικότητα. Ξεκινάς με χαρά σαν το πρωτάκι στο σχολείο για να σε αγριοκοιτάξουν άγρια τα μεγαλύτερα και να καθίσεις φρόνιμος στη γωνία σου. Πάντα θα υπάρχει 1 νταβατζής, που θα σε στριμώχνει όπως στο σχολείο. Βέβαια εδώ σε πληρώνουν. 3 ευρώ καθαρά την ώρα. Το πότε βέβαια δεν είναι σίγουρο αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Από το δημόσιο δεν έχασε λεφτά κανείς. Εγώ δεν έχω πληρωθεί εδώ και ένα χρόνο εφημερίες αλλά δεν πειράζει, εμείς δουλεύουμε για την φανέλα ε? Ποιος νοήμων άνθρωπος θα δεχόταν να δουλέψει από Δευτέρα πρωί μέχρι Παρασκευή μεσημέρι ασταμάτητα? Ούτε στην Ουγκάντα τέτοια πράγματα στο Ελλάντα όμως it’s a common place, called Ε.Σ.Υ.

Υπερβολική ακούγομαι ε? Σωστό.

Είμαι εγώ που σε κοιτάζω με την απόγνωση στο μάτι όταν έρχεσαι στα έκτακτα και μου λες για κάτι που είχες τουλάχιστον 3 μέρες πριν, δεν χειροτέρεψε και εσύ αποφάσισες ότι η καλύτερη στιγμή είναι 03.30 γιατί τότε δεν θα είχε κόσμο να περιμένει και δεν θα πληρώσεις για τις εξετάσεις σου. Καθώς λοιπόν σε κοιτάζω σκεφτόμενη «Τι θες από τη ζωή μου;» και εσύ ουρλιάζεις

«Είμαι Έλληνας φορολογούμενος! Εγώ σε πληρώνω!!!» καταλαβαίνω ότι εγώ είμαι από εδώ και εσύ από εκεί. Και είμαι πολύ κουρασμένη για να σου πω ότι και εγώ με πληρώνω καθώς φορολογείται το μεγαλύτερο κομμάτι του μισθού μου, οι εφημερίες μου δεν πληρώνονται έγκαιρα, δεν αναγνωρίζονται ως εργάσιμος-συντάξιμος χρόνος, ούτε ως ένσημα (κορυφαίο το χαρτί που παίρνουμε και λέει ημέρες εργασίας σε σαββατοκύριακα –αργίες = 0 και ας έχουμε λιώσει εκεί μέσα), ότι είμαι μέσα εκεί για να δουλεύω επιπλέον 16 ώρες σερί πέραν του πενθήμερου πρωινού ωραρίου για λιγότερο από 60 ευρώ καθαρά που θα ξαναφορολογηθούν, τη στιγμή που ο υδραυλικός/κομμώτρια με το καλημέρα θα σου τσιμπήσουν 60 ευρώ μαύρα και θα πεις και ευχαριστώ.

Το ξέρω, γούσταρα να γίνω γιατρός δεν με υποχρέωσε κανείς οπότε να το βουλώσω.

Και θα το βουλώσω καλέ μου, όπως το βουλώνω όταν σε εξετάζω μόνη μου ενώ υπάρχει σαφής οδηγία ότι δεν επιτρέπεται να κάνω τίποτα χωρίς παρουσία ειδικού, όπως το βουλώνω όταν τα security την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια όταν τα πρεζόνια βγάζουν στιλέτα και απαιτούν από μένα τη δόση τους (και αν δώσεις σε ένα, θα πλακώσουν και άλλα). Έμαθα να το βουλώνω για να μπορέσω να σε χειρουργήσω υπό την εποπτεία του ειδικευμένου, όταν εσύ θα κοιμάσαι μακάριος, ευτυχισμένος που το φακελάκι σου θα σου έχει εξασφαλίσει το καλύτερο νυστέρι. Είμαι συνένοχος και εγώ γιατί πρέπει να εκπαιδευτώ αλλά δεν έχω πρόγραμμα εκπαίδευσης, έτσι ο εκπαιδευτής μου δεν έχει έναν οδηγό από τα ελάχιστα που οφείλει να με εκπαιδεύσει και μπορεί να με αφήσει απλά να ομορφαίνω τον χώρο της υγείας, του κυλικείου, της καφετέριας.

Έτσι καλέ μου δεν θα με ακούσεις ποτέ να σου ανοίγω τα μάτια για τα φάρμακα με τα ακαταλαβίστικα ονόματα από τις εταιρείες της Άνω Ραχούλας γιατί αν σου γράψω πολλά τέτοια μπορεί να πάρω δώρο με κουπονο -ανταλλαγή κανένα βιβλίο, να πάω κανένα συνέδριο βρε αδελφέ. Και ας μην σου χρειάζονται όλα αυτά. Εσύ όσο περισσότερα βλέπεις, τόσο χαίρεται το μάτι σου. Το ‘χω δει και ξέρω. Αν δεν σου δώσω φάρμακα, θα φύγεις απογοητευμένος και θα πεις «ο γιατρός ήταν άσχετος, δεν ήξερε τα φάρμακα και για αυτό δεν μου έγραψε» και ας έχεις μια απλή ίωση, και ας μην θες τίποτα… σε τρώει το χέρι σου να τα ακουμπήσεις στο φαρμακείο και να γυρίσεις στο σπίτι με μια τσάντα φάρμακα. Θα τσακωθώ μαζί σου αν δεν σου δώσω φάρμακα, δεν θες να σε ξυπνήσω, το ροχαλητό σου ακούγεται ως μουσική στα αυτιά σου…

Δεν θα με ακούσεις να σου απαντώ, όταν θα σου κάνω αλλαγές και θα λες ότι έφυγες από το άλλο νοσοκομείο γιατί εκεί τα έκαναν οι ειδικευόμενοι αλλά εδώ πλήρωσες κάτι παραπάνω στον επιμελητή και να τι καλή δουλειά που σου έκανε, και αυτή είναι η δική μου δουλειά για την οποία ούτε ευχαριστώ δεν θα πάρω αλλά πρέπει να βγάλω τον σκασμό αν θέλω να υπάρξει και επόμενο χειρουργείο.

Δεν θα με ακούσεις αλλά ούτε και σε νοιάζει να ακούσεις. Πόσες φορές σκέφτηκες αλήθεια τι γίνεται στην υγεία? Το σκέφτηκες? Πού πάει αυτός ο τομέας?

Βαυκαλίζεσαι ακόμα ότι είναι αγαθό και δικαίωμά σου η υγεία? Πότε? Όταν βιάζεσαι να δώσεις φακελάκι για να προσπεράσεις τον άλλον; Όταν θες να μην περιμένεις, να δίνεις «κάτι» και να σταματάνε όλοι να σε εξυπηρετήσουν; Υπάρχουν περιπτώσεις που οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να δώσουν φακελάκι (καταδικαστέο αλλά ακόμα πιο καταδικαστέο το σύστημα που το ανέχεται προκειμένου να μην δώσει τις αυξήσεις που θα έπρεπε) μα υπάρχουν και περιπτώσεις που βιάζονται να το δώσουν οι ίδιοι, σαν το φιλοδώρημα στον πορτιέρη για να εξασφαλίσουν το καλύτερο service. Με τον τρόπο αυτό φτάσαμε στην υγεία – προϊόν.

Σου πουλάω υγεία. Θα αγοράσεις; Έχεις την αγοραστική δύναμη; Το Ε.Σ.Υ. απαξιώνεται προκειμένου όταν θα κλείσει να φανεί πως έγινε κατόπιν εντολή της κοινωνίας. Το Ε.Σ.Υ. που τόσο απαξιώνεις είναι που πληρώνει για το κέντρο υγείας και τα περιφερειακά ιατρεία που μονίμως είναι με παθητικό καθώς δεν εισπράττουν από τον κόσμο για τις υπηρεσίες ανεξαρτήτως ασφάλειας ή μη. Και θα μου πεις δεν με νοιάζει. Γερόντια δεν έχω στην επαρχία να νοιάζονται για τον γιατρό, στις διακοπές θα τα σκάσω στον ανειδίκευτο τουριστο-γιατρό (που εσύ δεν το ξέρεις αλλά πληρώνεις όλο χαρά τα 50 ευρώ για τις 2 γάζες που θα σου βάλει αλλά εξαγριώνεσαι για τα 3 ευρώ που θα πληρώσεις για την κάρτα σου στο νοσοκομείο), ας το κλείσουμε το μαγαζί/νοσοκομείο αφού είναι με παθητικό.

Αυτό σε μάθανε. Ότι όλα είναι μια επιχείρηση και πρέπει να είναι κερδοφόρα αλλιώς ξεφορτώσου την (Βέβαια ως κράτος ξεπουλήσαμε πρώτα τις κερδοφόρες επιχειρήσεις αλλά μην ανησυχείς, καταβάλλονται υπεράνθρωπες προσπάθειες και για τις υπόλοιπες).Δεν σου αρέσει το Ε.Σ.Υ., δεν σου αρέσει η φάτσα μου όπως σε εξετάζω με την τσίμπλα στο μάτι, δεν σου αρέσει η ξενοδοχειακή υποδομή, δεν σου αρέσει το φαγητό ( ε για αυτό να τα πείτε στους συμβασιούχους που παίρνουν για 400 ευρώ το μήνα να κάνουν τα security, μαγειρεία, καθαριότητα… προσεχώς και άλλες κατηγορίες εργαζομένων προς ενοικίαση), δεν σου αρέσει που δίνεις το φακελάκι (που αν στο πάρω θα είμαι κάθαρμα, αν δεν στο πάρω θα είμαι μαλάκας και αν δεν στο ζητήσω προφανώς δεν θα είμαι τόσο καλός γιατρός όσο ο «ταρίφας»)

Αισθάνεσαι όμορφα με μια γεμάτη τσέπη να πληρώνεις 1 και να τρέχεις 10 για τα καπρίτσια σου. Για να μην περιμένεις στη σειρά, για να στα φέρνουν όλα στο χέρι, για να περνάς πρώτος ακόμα και αν έχεις κάτι ασήμαντο πριν από εκείνον που είναι σοβαρά. Γιατί αυτή είναι η νοοτροπία που σου μάθανε και σε βόλεψε, γιατί αυτή είναι η νοοτροπία που κατατρώει το σύστημα μέχρι να το σπάσουμε κομμάτια και να το δώσουμε στους managers.

Τότε καλέ μου δεν θα πληρώνεις μόνο όσα είναι το φακελάκι. Τόσα είναι η αμοιβή του ιατρού, θα πρέπει να πληρώνεις και τα υλικά του χειρουργείου, τα φάρμακα σου και την φιλοξενία σου και τα λεφτά θα είναι πολύ παραπάνω από τα 70 ευρώ την ημέρα που είναι το ημερήσιο κλειστό νοσήλιο σήμερα. (Συμφέρει να κάνεις τον άρρωστο αν βρεθείς σε κάνα νοσοκομείο για να κοιμηθείς παρά να πας σε ξενοδοχείο δηλαδή όπως φτάσαμε). Θα έχεις ιδιωτική ασφάλιση; Έχεις ήδη; Για ξανακοίταξε τα μικρά γράμματα σε παρακαλώ. Αν είσαι ήδη άρρωστος δεν έχεις δικαίωμα ασφάλισης, αν είσαι υγιής έχεις όριο που θα μπορείς να πηγαίνεις στο γιατρό (όχι ό,τι ώρα σου ρθε και όσες φορές σου ΄ρθει) τις επιπλέον φορές θα τις πληρώνεις… Λογικό ακούγεται; Κάπως έτσι έφτασαν και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να έχουν εκατομμύρια ανασφάλιστων πολιτών, όπου οι ασφάλιση υγείας θεωρείται πολυτέλεια και πρόοδος στο σύστημα η μέριμνα για την παροχή υγειονομικών υπηρεσιών υπέρ των ευπαθών ομάδων. Και κάπως σου αρέσει στα αυτιά αυτή η αμερικανιά, ο καθένας για την πάρτη του… το βλέπω στις αντιδράσεις σου, πως νοιώθεις ότι πληρώνεις για τον αλβανό που έρχεται στο νοσοκομείο. Ο αλβανός έχει φροντίσει και έχει βγάλει βιβλιάριο του ΟΓΑ (μην με ρωτάς πώς) για τον έλληνα τον ανασφάλιστο πληρώνεις, εκείνον που έρχεται αφού κλείσει η γραμματεία και περιμένει να τελειώσουν οι ασφαλισμένοι που θα πλήρωναν και εκείνοι αν υπήρχε γραμματεία.

Λάθος κάνω;

Άλλη είναι η ψυχοσύνθεσή σου;

Να σου πω 1 ιστορία για την ψυχοσύνθεση σου Νεοέλληνα…

04.00 έρχεται ένας ευγενέστατος κύριος να αναφέρει ότι πριν από 5 μέρες είχε τρυπηθεί με μια καρφίτσα. (Όχι δεν κάνω πλάκα, η πλειονότητα των περιστατικών της νύχτας είναι ανάλογης βαρύτητας) Τον κοιτάω με την καθιερωμένη απόγνωση (τι θες από τη ζωή μου άνθρωπέ μου τέτοια ώρα;;;;), εκείνος το καταλαβαίνει και μου απαντά συνεσταλμένα..

-εγώ το καταλαβαίνω ότι δεν είναι τίποτα αλλά έπεσα να κοιμηθώ την πρώτη μέρα, με έπιασε η γυναίκα μου στην κρεββατομουρμούρα «δεν πήγες στο κέντρο υγείας να το δουν, και αν θα πάθεις τέτανο, και αν είναι σοβαρό, και θα πεθάνεις κτλ κτλ κτλ», δεν με άφησε να κοιμηθώ, το ίδιο έγινε και την δεύτερη και την τρίτη και την τέταρτη μέρα.. σήμερα όταν ξεκίνησε την κρεββατομουρμούρα, δεν άντεξα, τόσες μέρες έχω να κοιμηθώ, σηκώθηκα και ήρθα!!!!!!!…

Βέβαια το γιατί δεν ήρθε το απόγευμα π.χ. δεν έπαιζε ως ενδεχόμενο, αλλά αν του λέγαμε βεβαίως στη διάθεσή σας 100 ευρώ να έβλεπα πόσοι θα έρχονταν για βλακείες.

Δυστυχώς το σύστημα υγείας είναι κάτι που ο μέσος Έλληνας το έχει δεδομένο αλλά και παντελώς χεσμένο παράλληλα. Κάτι σαν το σχολείο. Ας το στείλουμε το παιδί μας το πρωί που είναι τζάμπα να κάνει και baby sitting και το απόγευμα θα το στείλω στο φροντιστήριο να μάθει και τίποτα της προκοπής. Αν έχω βέβαια παραπάνω λεφτά θα το στείλω ιδιωτικό με την μία. Τώρα αν πω οι φοιτητές στα πανεπιστήμια από ποια σχολεία προέρχονται (δημόσια ή ιδιωτικά) θα γίνω κακιά; Οι αναλογίες με το σύστημα υγείας είναι αναρτιχιαστικές. Αν έχεις λεφτά θα πας σε μεγάλο ιδιωτικό, αν έχεις λιγότερα θα πας σε κάποιο δημόσιο σε όσο το δυνατόν πιο μουράτο όνομα… σαν να κλείνεις τραπέζι σε μπουζούκια.

Αν ένας γιατρός σου έλεγε ότι δεν θα σου ζήταγε λεφτά για να χειρουργήσει τι θα σκεφτόσουν; Ότι μάλλον δεν είναι καλός για να μην ζητά…. Ο έλληνας αισθάνεται ασφάλεια με το φακελάκι του, δεν θέλει να μάθει, να του χαϊδεύουν τα αυτιά. Πέσανε επάνω του όλοι, κάναμε τα πάντα, τις πιο ακριβές εξετάσεις, ακόμα και όλες όσες δεν χρειάζονταν, κάναμε τα πάντα και 2 τούμπες δώρο…

Υπάρχουν κακοί και διεφθαρμένοι γιατροί αλλά υπάρχουν και κακοί και διεφθαρμένοι ασθενείς. Ας υποθέσουμε ότι είχα στην διάθεσή μου 1 κρεβάτι στην μονάδα εντατικής θεραπείας και εκείνη την ώρα έσκαγαν 2 περιστατικά που το διεκδικούσαν. 1 νέος από τροχαίο (που θα συνέρχονταν σε λίγες μέρες) και 1 ηλικιωμένος με βαριές εγκεφαλικές βλάβες από αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο (που δεν θα επανέρχονταν και η επιβίωση του θα καθορίζονταν μόνο από το πόσες μέρες θα έμενε συνδεδεμένος στο μηχάνημα) και έβγαινα λοιπόν έξω ως ιατρός της μονάδας και έλεγα:

ο νέος δεν έχει γονείς να πληρώσουν για να του δώσω το κρεβάτι ενώ ο ηλικιωμένος έχει παιδιά που μπορούν να πληρώσουν…

αν ήσασταν τα παιδιά του ηλικιωμένου και σας έλεγα: μην με πληρώνετε, μην με πιέζετε να σας το δώσω, αφήστε να το δώσω στο νέο, -αν δεν θα σας έλειπαν τα λεφτά-,

θα αφήνατε τον πατέρα σας, την μάνα σας (που ένας άγνωστος θα σας έλεγε ότι δεν υπήρχαν πιθανότητες να επανέλθει) για να σωθεί 1 νέος;

Στον εαυτό σας να την δώσετε την απάντηση, όχι σε μένα.. εγώ τα απαντήσεις μου τις έχω πάρει στην καθημερινότητά μου…

Έχουμε το σύστημα υγείας που μας αξίζει αλλά αν δεν γίνει κάτι η κατάσταση θα επιδεινωθεί και άλλο μέχρι να σταματήσει να υφίσταται. Το Ε.Σ.Υ. θα είναι η επόμενη Ολυμπιακή, που θα βγει στο σφυρί. Είμαστε έτοιμοι ως κοινωνία για αυτό;

Είσαι έτοιμος από το νοσοκομείο που σε περιμένει 24 ώρες το 24ωρο ανοικτό παρόλα τα σοβαρά του προβληματα, να μεταβείς σε μία κατάσταση όπου δεν θα μπαίνεις καν αν δεν είσαι ταμειακώς εντάξει; Για ένα μέλλον όπου η οικονομική σου κατάσταση θα καθορίζει το επίπεδο της υγείας σου και κατ’ επέκταση το βιοτικό σου επίπεδο, την εργασία αλλά και το μέλλον σου; Για επιμέρους συστήματα υγείας πολλών ταχυτήτων; Για πολίτες πολλών ταχυτήτων;

Είσαι έτοιμος για μια νέα γενιά ανεκπαίδευτων ιατρών, των ίδιων που απαξιώνεις τώρα και σε λίγα χρόνια θα ακουμπάς δουλικά το φακελάκι σου; Είσαι έτοιμος για το σύστημα που αλλάζει; Ή μήπως δεν το κατάλαβες, ή δεν σε νοιάζει αρκετά για να ασχοληθείς μ’ αυτό;

Την επόμενη φορά που θα απαξιώσεις τον ανειδίκευτο που ασχολείται μαζί σου, που θα δώσεις φακελάκι, που θα έχεις την ευκαιρία να διατυπώσεις εγγράφως και πρωτοκολλημένα τα παράπονά σου για το σύστημα και εσύ θα σωπάσεις να θυμάσαι πως φτιάχνεις το σύστημα που σου αξίζει και το οποίο δεν θα υπάρχει για πολύ ακόμα.. όχι με αυτήν την μορφή.

Και το επόμενο σύστημα να το ξέρεις, δεν θα βασίζεται στο φιλότιμο κάποιων. Η λέξη αυτή δεν υπάρχει στα manuals των managers. Εξακριβωμένο.

Πού είναι το κράτος; Πού είναι η Τζοβάνα Φραγκούλη;;;

Αφαίρεσαν το ρολόι της ΔΕΗ λόγω οφειλών

Την οργή και την έντονη αγανάκτησή της εκφράζει η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.) για την απάνθρωπη στάση της ΔΕΗ Ρόδου απέναντι σε οικογένεια αποτελούμενη από μια ηλικιωμένη γυναίκα, ένα παιδί με πρόβλημα όρασης κι έναν 19χρονο τετραπληγικό, με πλήρη εξάρτηση από οξυγόνο που λειτουργεί με ρεύμα.

Η ιστορία έχει ως εξής: Η οικογένεια που ζει με το προνοιακό επίδομα των 400 ευρώ της ηλικιωμένης γυναίκας δεν είχε τη δυνατότητα να εξοφλήσει οφειλές ύψους 924 ευρώ. Έτσι, αποφασίστηκε η αφαίρεση του ρολογιού της ΔΕΗ από το σπίτι, αφήνοντας τον 19χρονο χωρίς την απαραίτητη για τη ζωή του παροχή οξυγόνου.

Την αδιανότητη αυτή ενέργεια έρχεται να συμπληρώσει η άρνηση της ΔΕΗ να δεχτεί το ποσό των 550 ευρώ που κατόρθωσε να συγκεντρώσει ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία της Ρόδου για να βοηθήσει την οικογένεια εξοφλώντας το υπόλοιπο (424 ευρώ) του οφειλόμενου λογαριασμού κατόπιν διακανονισμού εντός δεκαημέρου.

Η Συνομοσπονδία και σύσσωμο το αναπηρικό κίνημα καταγγέλλουν την ξεδιάντροπη αυτή ενέργεια, σε μια περίοδο που η κρίση καταφέρνει αδυσώπητα χτυπήματα στις οικογένειες με μέλη άτομα με αναπηρία. Καλούμε την πολιτεία να πάρει θέση εδώ και τώρα και να παρέμβει προκειμένου να βρεθεί λύση στο πρόβλημα της οικογένειας της Ρόδου. Σε διαφορετική περίπτωση, κρίνεται η αξιοπιστία της ίδιας της ελληνικής πολιτείας και των εκπροσώπων της, αφού τίθεται ευθέως σε κίνδυνο της ζωή ενός 19χρονου παιδιού με τετραπληγία.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τον Πρόεδρο του Συλλόγου ΑμεΑ της Ρόδου και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ε.Σ.ΑμεΑ., κ. Μανώλη Ζηδιανάκη στο κινητό τηλέφωνο 6949 738191



Αντί να σχολιάσω το ανωτέρω, παραθέτω το κάτωθι….

Ο ΔΕΚΑΕΞΑΡΗΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
Published by magakos on Κυριακή, 14 Δεκέμβριος 2008 στις 9:44 μμ

Δεν μπορείτε να καταλάβετε. Ή, μάλλον, δεν θέλετε να καταλάβετε. Ή, το πιθανότερο, υποκρίνεστε πως δεν καταλαβαίνετε.
Υποκρίνεστε πως δεν καταλαβαίνετε το γιατί είμαστε στους δρόμους και πετάμε πέτρες στις βδέλλες τράπεζές σας, στις ξεπουλημένες –πρώην- δημόσιες «υπηρεσίες» σας και στα πολυκαταστήματα της καταγέλαστης εικονικής ψευδοευημερίας σας (που δεν έχετε καν τα χρήματα να την αγοράσετε). Αλλά και στα μαντρόσκυλα-μπάτσους σας, που προστατεύουν όλα τα παραπάνω.
Αφού μάς στήσατε μια «ζωή»-φάκα, γεμάτη από αβεβαιότητα, μιζέρια, ποντικοτρεχάλα, ανουσιότητα, μια «ζωή» που σκοπεύετε να την ρίξετε σαν ταφόπλακα επάνω μας μόλις «ενηλικιωθούμε», υποκρίνεστε πως «δεν καταλαβαίνετε» τό πώς είναι δυνατόν να… μην συναινούμε πρόθυμα.
Το αν παριστάνετε απλώς τους ηλίθιους, ή αν είστε πραγματικά ηλίθιοι, ποσώς με ενδιαφέρει. Δεν είμαι ούτε ψυχαναλυτής σας αλλά, ούτε και έχω άλλον χρόνο να ξοδέψω για σας. Αρκετά χρόνια από την πολύτιμη νιότη μου σπατάλησα επειδή με είχατε σχεδόν πείσει ότι το πρόβλημα ήταν με μένα. Ενώ, τώρα έχω πλέον κατανοήσει ότι οι προβληματικοί, οι ψυχικά σακάτηδες, οι ανέραστοι, οι χαμένοι, οι κομπλεξικοί, οι μαλάκες, είστε εσείς.
Υποκρίνεστε πως δεν καταλαβαίνετε πώς είναι δυνατόν να αντιδρώ, όταν πρέπει να ξυπνάω από τα χαράματα για να σπαταλήσω έξι ώρες από το πολύτιμο -και συνήθως ηλιόλουστο- πρωινό μου σε ένα σχολείο, στο οποίο ούτε εσείς δεν πιστεύετε πλέον και το οποίο, ως θεσμό, υπονομεύετε συστηματικά. Και αμέσως μετά, το απόγευμα, να τρέχω να κλειστώ για τρεις ώρες σε ένα μίζερο φροντιστήριο (παρεμπιπτόντως, το «φροντιστήριο» είναι όρος της αρχαίας αττικής κωμωδίας και σημαίνει «σχολείο για ηλίθιους»), έναν (παρα)θεσμό, τον οποίο δημιουργήσατε ακριβώς για να δικαιολογήσετε και να διαιωνίσετε τη εσκεμμένη διάλυση του κανονικού σχολείου. Και τις υπόλοιπες ελάχιστες ώρες που απομένουν, να πρέπει να γαμηθώ για να κάνω την σχολική «δουλειά για το σπίτι», μια αντιπαιδαγωγική, αντιεκπαιδευτική και αντιμαθησιακή πρακτική, που έχει πλέον εγκαταλειφθεί σε όλες τις χώρες του πολιτισμένου κόσμου. Δεν πάτε καλύτερα να γαμηθείτε εσείς λέω ’γω; Όλοι εσείς, που ως γονείς από τότε που ήμουν στο δημοτικό ακόμη σχολείο, παραπονιόσαστε στις δασκάλες όταν δεν μου ανέθεταν πολλή «δουλειά για το σπίτι», γιατί φοβόσασταν (σαν αγράμματοι που κατά βάθος είστε) μην… μείνω αγράμματος. Δεν πάτε, λέω, να γαμηθείτε, μήπως και δούμε καμιά άσπρη μέρα;
Αλλά μήπως και τα σαββατοκύριακα μου, μού τα έχετε αφήσει να τα διαθέτω όπως δικαιούμαι και όπως με γεμίζει; Αφού και τα πρωινά του Σαββάτου, πάλι στο… φροντιστήριο πρέπει να τη «βγάλω». Αλλά και τα απογεύματα της Κυριακής πρέπει να «διαβάσω τα μαθήματά μου». Ενώ, σε όλες της χώρες της Ε.Ε. και του άλλου πολιτισμένου κόσμου, μόλις λήξει το σχολικό ωράριο οι έφηβοι και οι έφηβες πετάνε την σχολική σάκα και βγαίνουν στις πλατείες, για να τα πούν, να αστειευτούν, να χαβαλεδιάσουν, να ονειρευτούν, να κοκορευτούν, να πειραχτούν, να γκομενίσουν, να χουφτωθούν. Και αξίζει να σας υπενθυμίσω ότι τα παιδιά αυτά είναι πολύ πιο ψηλά στις διεθνείς σχολικές αξιολογήσεις από τα δικά σας, δηλαδή εμάς.
Αλλά, ας υποθέσουμε ότι αξίζει να θυσιάσω τα χρόνια της εφηβείας μου για το «μέλλον» μου. Για το οποίο δεν σταματάτε να μού κοπανάτε αγχωμένα ότι πρέπει να προνοώ «από τώρα που είναι ακόμα νωρίς». Πότε θα αποκτήσετε επιτέλους την υπευθυνότητα και την ωριμότητα για να μού περιγράψετε ποιό στην ευχή είναι αυτό το «μέλλον»; Γιατί εγώ δεν βλέπω τίποτα τέτοιο. Το μόνο που βλέπω είναι ανθρώπους που εκπληρώνουν τα πρότυπα που προπαγανδίζετε εσείς, πτυχιούχους, και μή, να δουλεύουν για λίγα ψωροευρώ (συνήθως μετά από μεγάλα περιοδικά διαστήματα κρατικά μεθοδευμένης ανεργίας) και τα ατάλαντα «βύσματα» (που τούς γονείς τους εσείς οι ίδιοι ψηφίζετε για να υποκλέπτουν τις περίοπτες θέσεις εργασίας από τα παιδιά σας) να βολεύονται χωρίς να χρειαστεί καν να βρέξουν τα πόδια τους.
Το μόνο που βλέπω είναι ότι αυτή η νεοβυζαντινή χώρα που έχω εγκλωβιστεί, συνεχώς μοστράρει μια φτιασιδωμένη πρόσοψη «ανάπτυξης» και μια κάλπικη ρητορεία «ελπίδας», που πείθει μόνο κάτι αφελείς και διανοητικά καθυστερημένους σαν κι εσάς. Κάτι μοσχάρια (σαν κι εσάς) που τά έχουν μπάσει για τα καλά σε ένα στημένο παιχνίδι, αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες (των οποίων κομπορρημονείτε –τρομάρα σας- ότι είστε απόγονοι) αποκαλούσαν «ανεξέταστον βίον». Ζείτε μια ζωή που δεν είναι δική σας, που άλλοι την έχουν προαποφασίσει, μια ζωή που μοιάζει - ή, καλύτερα, είναι- μια αγχωμένη μαλακία, στην οποία θέλετε να μπάσετε κι εμάς. Κι αυτό το θέλετε μόνο και μόνο γιατί είστε παραιτημένοι, ηττημένοι, losers, μοιρολάτρες, ραγιάδες, είστε (όσο κι αν σφυράτε αδιάφορα) ναυάγια της ζωής που βγάζουν όλον τον κομπλεξισμό τους, όλη την αποτυχία της άθλιας ζωής τους, όλα τα διεστραμμένα απωθημένα τους, στα ίδια τους τα παιδιά.
Αυτό που κατεξοχήν βλέπω είστε εσείς οι ίδιοι, που μηρυκάζετε ένα προκάτ «μέλλον» για εμάς, την ίδια στιγμή που θα έπρεπε να κοιτάτε στον καθρέφτη την κατάντια στην οποία σάς οδήγησαν χωρίς να το καταλάβετε. Ψηφίζετε αυτούς που σας εξαπατούν και παρ’ όλα αυτά συνεχίζετε, σαν γνήσιοι θρησκευόμενοι, να ελπίζετε. Η εκκλησία σας, ο ύπουλος ποιμένας τής αρρωστημένης ψυχής σας, υπεξαιρεί την δημόσια περιουσία, αλλά εσείς … «το μοναστήρι να ’ν’ καλά». Πληρώνετε για δημόσια υγεία και ταυτόχρονα αδειάζετε την τσέπη σας για να κάνετε ιδιωτική ασφάλιση. Δουλεύετε σαν τουρκοκρατούμενοι ραγιάδες, απλήρωτοι και ανασφάλιστοι, «μορφώνεστε» από τις μπατσοεφημερίδες σας, «υπάρχετε» μόνο μέσα από τα κωλορηάλιτυ τηλεσκουπίδια, και μετά έχετε το θράσος να απαιτείτε να δεχτούμε τις –χρεωκοπημένες - συμβουλές σας και να πάρουμε στα σοβαρά την –ανύπαρκτη- «εμπειρία» σας από τη ζωή. Μα αφού είστε παντελώς αναξιόπιστοι! Αφού δεν φροντίσατε (κι ούτε θέλετε) να μάθετε τί είναι ζωή. Γιατί η ζωή είναι αυτό που μάς στερείτε καθημερινά, η ζωή είναι αυτό που θέλουμε να ανακαλύψουμε και να προφυλάξουμε, η Ζωή είναι αυτό που πυροβολείτε επάνω μας.
Μήπως εξακολουθείτε να νομίζετε ότι βγήκαμε στους δρόμους απλώς επειδή άλλος ένας σεξουαλικά ανίκανος μπάτσος, τράβηξε το πιστόλι-προέκταση του ανενεργού πέους του και την «άναψε» σε έναν συμμαθητή μας; Είστε αθεράπευτα μαλάκες αν νομίζετε κάτι τέτοιο: όλοι (εκτός από εσάς, που θέλετε να ξεχνάτε) γνωρίζουν ότι τέτοια περιστατικά συμβαίνουν τακτικότατα στην τριτοκοσμική βρωμοκοινωνία, που έχετε φτιάξει. Αλλά αυτή ήταν απλώς η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δεν φτάνει που μας εμποδίζετε να μορφωθούμε, να βρούμε μια στοιχειωδώς δημιουργική και στοιχειωδώς αμειβόμενη εργασία, να απολαμβάνουμε στοιχειωδώς αξιοκρατικών κοινωνικών, επαγγελματικών κλπ. κριτηρίων, να ζούμε σε μια κοινωνία Πρόνοιας (αφού έχετε διαλύσει την Παιδεία και την Υγεία), δεν φτάνει που μάς έχετε αποκλείσει κάθε πιθανότητα μιας στοιχειωδώς αξιοπρεπούς ζωής, δεν φτάνει που μάς έχετε προκαταβολικά γαμήσει κάθε άξιο να τό προσπαθήσουμε μέλλον, τώρα οι μπάτσοι σας, αν κάνουμε κιχ, μάς πυροβολούν κι από πάνω!
Έχετε υποκαταστήσει κάθε έννοια αληθινής ζωής με μια αντίστοιχη παρα-έννοια κιβδηλότητας. Σας χαρίζω, λοιπόν, την ελεεινή νεκροζώντανη «ζωή» σας, την (παρα)οικονομία σας, τις (παρα)τράπεζές σας, την (παρα)εργασία σας, το (παρα)κράτος σας, την (παρα)παιδεία σας, την (παρα)ϋγεία σας, τον (παρα)αθλητισμό σας, τον ανάπηρο (παρα)ερωτισμό σας. Σας γαμώ την νεοελλάδα σας, τους παπάδες σας, τους μπάτσους σας, τους βοσκούς-κομματάρχες σας, είμαι δεκαεξάρης και σας γαμώ τα λύκεια, γαμώ το «μέλλον» που μας επιφυλάσσετε, γαμώ το κεφάλι σας και ό,τι σκατό έχει μέσα, γαμώ την πολυπόθητη κοινωνική σας «γαλήνη», η οποία δεν διαφέρει σε τίποτα από σιγή νεκροταφείου. Δεν μπορείτε να μας σταματήσετε ακόμα κι αν ξαμολήσετε όλους τους πληρωμένους παιδοκτόνους σας, ακόμα κι αν μας διαβάλετε με όλους τους προβοκάτορές σας και με όλους τους μπατσόφιλους δημοσιογράφους σας ακόμα κι αν μας στείλετε όλους τους «αγανακτισμένους» -και αγάμηδες- πολίτες σας.
Και μόνο όταν θα σάς έχουμε κάνει να βλέπετε εφιάλτες, θα γυρίσουμε στα σπίτια μας.
Και από εκεί και πέρα, στο «μέλλον», δεν θα μπορέσετε να μάς εξαπατήσετε ξανά.

Ο ΔΕΚΑΕΞΑΡΗΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

ΥΓ. Όσο για την ταφόπλακα της «ζωής» που προορίζατε για εμάς, θα την φυλάξουμε για το δικό σας μνήμα: το μνήμα αυτής της αγχωμένης μαλακίας που υπήρξε η δική σας «ζωή».

Η γενιά της σιωπής… η γενιά της οργής ΙΙ

Έμαθα να περιμένω τους άλλους να μιλάνε πρώτοι, στο σχολείο να κάθομαι στο πίσω θρανίο και να μην κάνω φασαρία, να μην με προσέχουν, να είμαι διακριτική και να έχω κάτι από την γοητεία του azax, να είμαι δηλαδή αόρατη. Δεν πήγα ποτέ σε διαδηλώσεις, σε πολιτικές συγκεντρώσεις, ήμουν «καλό» παιδί, και διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα. Το μόνο που έμαθα να κάνω καλύτερα και από τον πρώην μακαριστό και νυν μακαρίτη (και για διάστημα μεγαλύτερο της επταετίας).
Στη συνέχεια έμαθα να σωπαίνω, να έχω επιλεκτική κώφωση και μνήμη χρυσόψαρου. Τα πράγματα δεν έγιναν ευκολότερα με τα πτυχία αλλά τι στο καλό; Υπήρχαν και χειρότερα. Πάντα υπάρχουν και χειρότερα. Και η δυστυχία του άλλου γινόταν η δική μου ευτυχία, το χάδι που κανάκευε τη σιωπή μου. Τα δελτία με τους ανθρώπους που πηγαίνουν στις λαϊκές μετά το τέρμα και σιωπηλοί μαζεύουν από τα σκουπίδια, τα φρούτα και τα λαχανικά που πετούν οι πωλητές, ή από τις διαμαρτυρίες εκείνα που πετούν οι διαμαρτυρόμενοι στο δρόμο για να χαθούν στη συνέχεια αστραπιαία, βουβά ανάμεσα στους περαστικούς, με σοκάρισαν.
Η ανάγκη πατά την αξιοπρέπεια στον λαιμό και προχωρά. Η ανάγκη για το καλύτερο, έγινε ξαφνικά ανάγκη για επιβίωση. Γιατί; Τι άλλαξε; Είχαμε πόλεμο; Σεισμό; Καταστροφές; Άνοιξε πουθενά μια μαύρη τρύπα και εξαφάνισε τα λεφτά του κόσμου και εκεί που έφταναν, τώρα δεν φτάνουν; Τι άλλαξε τόσο αθόρυβα και τόσο απειλητικά; Πόσα λεφτά κατάφεραν να αρπάξουν τελικά οι «ασυλο-ποιημένοι» για να εξαθλιώσουν τόσο μεγάλο τμήμα της κοινωνίας;
Είναι η μάνα μου, η μνήμη μου, το μέλλον μου, εκείνη η γυναίκα, που με γυρισμένη την πλάτη διαλέγει από τα σκουπίδια το φαγητό της. Εκείνη που έχει φορολογική συνείδηση (γιατί ως μισθωτή-συνταξιούχος δεν έχει άλλη επιλογή) αλλά το κράτος της φέρεται λες και είναι ο λεκές πάνω στο ρούχο που πρέπει να κρύψει, ίσως γιατί του θυμίζει την ασχήμια του.
Δεν πιστεύω στους ανθρώπους που συναντώ. Δεν είμαστε εμείς αλλά αυτό που μας επιτρέπουν οι συνθήκες να είμαστε. Δώσε εξουσία, χρήμα, ατιμωρησία σε κάποιον και τότε θα τον γνωρίσεις στα αλήθεια. Βαλ’ του το χέρι στο μέλι και δες, θα το γλύψει ή όχι; Και όλοι σχεδόν θα το γλύψουμε με την ίδια λύσσα, που γλύφουμε το αίμα απ’ τις πληγές μας. Γιατί όπου δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται. Και αν ενοχλεί η λέξη Θεός, ας βάλω τη λέξη παιδεία. Γιατί αν η πίστη είναι θέμα προσωπικό, η παιδεία ποτέ δεν ήταν. Μπορώ να ισχυριστώ πως δεν φέρω καμία ευθύνη αν το παιδί μου επιλέξει να γίνει άθεο, μπορώ, όμως, να ισχυριστώ το ίδιο αν το παιδί μου περιφέρεται αμόρφωτο;
Και πώς θα το πείσω εγώ να μορφωθεί, τη στιγμή που το σχολείο του επαναπαύτηκε στην παπαγαλία αναγνωσμάτων, που γίνονται ολοένα και πιο απλοϊκά, ολοένα και πιο ξεκομμένα από την έννοια της γνώσης, που έχει πλέον αντικατασταθεί από αρχειοθετημένες πληροφορίες, τη στιγμή που -όπως την ψυλλιάζομαι την δουλειά- και εγώ ημιμαθής κατέληξα; Τα πτυχία δεν παρέχουν καμία εγγύηση για την επαγγελματική αποκατάσταση. Όσο και να προσπαθήσεις, πάντα θα βρίσκεις κάποιον μπροστά σου που είχε το «μέσον», τις γνωριμίες, ή τον αριβισμό, που δεν διαθέτεις για να τον ξεπεράσεις.
Η παιδεία είναι αυτή που τελικά αποφασίζει τα «ναι» και τα «όχι» μας και χαράσσοντας τους δρόμους μας με τρόπο διαφορετικό από εκείνο που φανταζόμαστε. Παιδεία σήμερα δεν είναι αυτό που θα σε οδηγήσει σε 1 θέση αλλά αυτό που θα καθορίσει τη συμπεριφορά σου μόλις βολευτείς κάτω από τη νέα σου ταμπέλα. Παιδεία είναι αυτό που καθορίζει τη στάση σου ανάμεσα στις μολότωφ, ένα νεκρό παιδί από σφαίρα αστυνομικού, ένα τραυματισμένο παιδί από σφαίρα αγνώστου και την ανοικτή επιστολή φαντάρων στην οποία αρνούνται να σταθούν ένοπλα απέναντι στους πολίτες.
Παιδεία είναι αυτό που ξεπουλήσαμε στο ενεχυροδανειστήριο του βολέματος, αυτό που δεν καταλάβαμε ποτέ ότι μας λείπει, αυτό που κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη εν τη απουσία της, τη στιγμή που θα πρέπει να πάρουν άλλοι τις αποφάσεις μας. Για το καλό μας…..

"Οι Μπάτσοι" -- του Μίκη Θεοδωράκη

Πηγή: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=19156#19156

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικώτερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχευτευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για κάθε τι που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του.

Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό.

Από κει και πέρα παρ’ ό,τι τότε η ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.

Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».

Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;

Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει αστυνομία.

Γι’ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.

Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ’ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.

Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και δημιουργούσαν.

ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ.

Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.

ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ.

Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.

ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!

Αθήνα, 17.12.2008

Η γενιά της σιωπής.... η γενιά της οργής.

Είμαι η Spark, είμαι η AMANDA, είμαι ένα δώρο Θεού καθισμένο σ’ ένα παγκάκι με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν. Γυρίζω πίσω στο χρόνο. Τότε που τα δέντρα ήταν στολισμένα με φουσκωτούς μικρούς αγιοβασίληδες και αναμμένες λάμπες πολύχρωμες από εκείνες που έβαζαν και στα πανηγύρια. Τότε που τα παιδιά γυρνούσαν ακόμα στους δρόμους. Τότε που η αθωότητα δεν είχε προλάβει να ξεψυχήσει στα χέρια μου, όχι ακόμη.

Θες να σου πω μια ιστορία; Μέρες τώρα τριγυρίζει στο κεφάλι μου ανάμεσα σε φωνές, σε κλάματα και τηλέφωνα που χτυπούν ασταμάτητα. Αυτήν την φορά δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Πάντα είχαν πρόβλημα με τη χρονολογική σειρά, τα παραμύθια μου. Μια κιμωλία σκέφτομαι. Μα αυτή τη φορά δεν είναι κύκλος. Μια γραμμή είναι. Εγώ από εδώ. Εσείς από εκεί. Δεν σας καταλαβαίνω. Δεν σας γνώρισα ποτέ.

Χαράσσω γραμμές, άσπρα κάγκελα, που υψώνω και κρύβομαι απ’ τα θηρία.

Ακούω προτάσεις, σκέψεις, λογικές που με εξαγριώνουν. Ανθρώπους με χέρι υψωμένο να καταδικάζουν πριν τους ζητηθεί. Ιερά εξέταση στήνει φωτιές και βάφει ανθρώπους, σημαδεύοντας αμνούς και ερίφια.

Εγώ από εδώ και εσύ από εκεί. Δεν ήθελα να γίνει έτσι. Δεν θα μου λείψεις με αυτή τη λογική, δεν θα σε ψάξω, θα σταματήσω σιγά- σιγά να συζητώ, μαζί σου τουλάχιστον. Ξέρω πως δεν είμαι μόνη και ας μην κρατώ μολότωφ στο χέρι. Δεν είμαι η μολότωφ και ας θες να με εξομοιώνεις τόσο εύκολα με αυτό. Κρατώ ένα στυλό, ένα computer, έναν λόγο σωστά δομημένο που σε εξαγριώνει. Και περιμένω. Μέρες και νύχτες να βγουν και να μιλήσουν εκείνοι που πρέπει.

Περιμένω να αρθρωθεί λόγος πολιτικός και όχι κομματικός, περιμένω ανθρώπους τους πνεύματος να κάνουν ένα βήμα μπροστά και να μιλήσουν για τα παιδιά που ξεχύνονται στους δρόμους, για την απελπισία τη δική μας που κάνει πλιάτσικο στο δίκιο μας. Και αυτή η σιωπή με εξαγριώνει ακόμα περισσότερο από τα όπλα που στρέφονται ενάντια στα παιδιά μας. Γιατί σημαίνει είτε ότι οι πνευματικοί άνθρωποι δεν υπάρχουν πια… είτε ότι δεν το θεωρούν σημαντικό (γιατί δεν πιστεύω με τίποτα ότι δε βρίσκουν μέσο να εκφραστούν).

Βλέπω εικόνες, άναρχες, βίαιες, οργισμένες εικόνες, και καυγάδες γεμάτους χρώματα, άναρθρες κραυγές αντί για λόγο μεστό. Αυτό γίναμε πια, Μια εικόνα, χωρίς ήχο. Μπορείς κάλλιστα να παρακολουθήσεις ειδήσεις χωρίς ήχο. Το χαμηλώνεις και παρακολουθείς τους τίτλους. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα πέρα από αυτό.

Και περίμενα και άλλο. Περίμενα τους bloggers να βγουν και να μιλήσουν. Να ψάξουν βαθιά γιατί αυτή η κοινωνία, όχι απλά ανέχεται, αλλά επιπλέον οπλίζει τα χέρια, που μπορούν να στραφούν ενάντια σε ένα παιδί, το λόγο για τον οποίο η κοινωνία τους χρειάζεται να μπορούν να στραφούν ανά πάσα ώρα και στιγμή ενάντια στον οποιονδήποτε. Και είδα ό,τι και έξω….

Ούτε και πάλι με πείραξε, όχι περισσότερο από ότι έξω. Αλλά και πάλι περίμενα. Περίμενα και έψαχνα να δω ποιος από τους «πρωτοπόρους» της σκέψης θα μιλούσε. Όχι μόνο για το παιδί που σκοτώθηκε αλλά και για όλα εκείνα που θα πεθάνουν τις μέρες που θα ‘ρθουν αν δεν σκεφτούμε τα «γιατί» και τα «πώς». Αλλά και πάλι δεν άκουσα κανέναν. Μετά σκέφτηκα τους ανθρώπους που από επιλογή ή από ανάγκη θέλησαν να εκφραστούν στα blogs. Σαν να μην συνέβη τίποτα. Μια συγκινητική βλακεία (με πρώτη και καλύτερη τη δική μου) και μετά πάμε παρακάτω.

Και οδηγώ και καπνίζω, το σκέφτομαι και τρελαίνομαι, μόνη μου. Πόσοι από εμάς κάθισαν να σκεφτούν γιατί γίνονται όλα αυτά; Και όχι μονολεκτικά, όχι άλλες λέξεις-ταμπέλες. Έχω καλύτερες σπουδές από τους γονείς μου, δεν γνώρισα πόλεμο και πείνα, ξεκίνησα με τους καλύτερους οιωνούς και το φάντασμα της ανεργίας στέκεται απειλητικά από πάνω μου. Δουλεύω στο δημόσιο με σύμβαση και μου χρωστά δεδουλευμένα από έτους σχεδόν ενώ ακούω καθημερινά πόσο τυχερή είμαι ενώ δουλεύω σχιζοφρενικά ωράρια για 3 ευρώ την ώρα τα οποία δεν ξέρω πότε θα πληρωθώ.

Είμαστε η χώρα που εξάγει πτυχιούχους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για να εισάγει ανειδίκευτους εργάτες. Ζω στη χώρα του παραλόγου, όπου ο κάθε γονιός ξεπουλιέται για να προικίσει με πτυχία το παιδί του, το οποίο τελικά αν διαθέτει τον στοιχειώδη αυτοσεβασμό θα φύγει στο εξωτερικό για να αξιοποιήσει τις σπουδές του ή θα τις αποποιηθεί για να συμβιβαστεί στην απαξίωση του συστήματος.

«ΣΣΣ… μη μιλάς.. κλείσου στο σπίτι σου… εκεί είναι ασφαλές… εκεί που δεν ακούς τίποτα.. εκεί που δεν σ’ ακούει κανείς». Δεν θέλω να κλείνομαι στο σπίτι μου, δεν θέλω να φοβάμαι να κυκλοφορήσω στους δρόμους, δεν θέλω να γίνομαι μια εικόνα, δεν θέλω κάποιος να κλείνει τη φωνή μου.

Ποιος θα μιλήσει ουσιαστικά για την παιδεία μας; Όχι για την παρα-παιδεία μας, ούτε για την παπαγαλία μας ή για τις πανελλήνιες; Τι πρεσβεύει το σύστημα με την συνεχή κακοποίηση της ορθογραφίας μας και τις αλλαγές προς το χειρότερο του εκπαιδευτικού συστήματος. (Χάλασέ μου την γλώσσα και μου κατέστρεψες την μνήμη και την ταυτότητα.) Βλέπω ότι τα παιδιά, όσο περνάνε τα χρόνια, έχουν ολοένα και πιο υποβαθμισμένη παιδεία. Κανείς δεν νοιάζεται για οτιδήποτε βρίσκεται εκτός «διδακτέας ύλης», κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθουν να εκφράζονται σωστά, η «έκφραση-έκθεση» υποβαθμίζεται συνεχώς, ενώ οι περισσότεροι νομίζουν ότι η παιδεία έχει ωράριο 8:00-14:00 και αντίτιμο, εκείνο του φροντιστηρίου. Και έτσι φτάνουμε σε παιδιά που βγαίνουν στους δρόμους και δεν μπορούν να αρθρώσουν λόγο. Στέκονται σιωπηλά με ένα λουλούδι στο χέρι, γιατί δεν μπορούν να μιλήσουν, γιατί δεν τα μάθαμε να μιλούν.

Και δεν ακούω κανέναν να αναρωτιέται για αυτά, ή τουλάχιστον να έχει διάθεση να μιλήσει και μου φαίνεται τόσο ανόητο να γράφω ιστορίες, να ξεχαστώ και εγώ, να ξεχαστείτε και εσείς ενόψει εορτών. Πριν κάτι μήνες είχα την ψευδαίσθηση ότι οι άνθρωποι στο net θα μπορούσαν να εκφραστούν ελεύθερα. Αν βρισκόταν ανάγκη θα ενωνόταν να εκφραστούν σε μία μορφή άμεσης δημοκρατίας. Και να που η ανάγκη αυτή ήλθε, με τον πιο βίαιο και άδικο τρόπο, και οι περισσότεροι αδιαφορήσαν, και κάποιοι ενδιαφέρθηκαν για λίγο μα η πλειοψηφία τους δεν μπόρεσε να ενωθεί, να εκφραστεί, να κάνει διάλογο, να ψάξει αιτίες, να προτείνει λύσεις.

Δεν διάβασα ούτε μία ανάλυση για τη γενιά των 15 ετών, από πού προέρχονται, τι τα αναγκάζουμε να βιώσουν, πού τα κατευθύνουμε, τι πραγματικά έχουν ανάγκη. Μας ενδιαφέρει; Λέμε απλά θέλουν να κλείσουν τα σχολεία τους, να κάνουν κοπάνα, απαξιώνουν την παιδεία, που τους δίνουμε… Μα τους προσφέρουμε παιδεία;

Σ’ ένα παγκάκι κάθομαι και εγώ με τα χέρια στις τσέπες και νοιώθω να με σημαδεύουν με το πιστόλι αλλά αρνούμαι να κλειστώ στο σπίτι, να κλείσω το στόμα μου. Μεγάλωσα για να πιστεύω ότι θα αλλάξω τον κόσμο αλλά όχι αρκετά ακόμα για να θεωρώ ότι όταν σκοτώνεται ένα παιδί, υπάρχει πάντα μια καλή δικαιολογία για τον δολοφόνο.

Ανάμεσα στις εικόνες, που εναλλάσσονται ανελέητα, συνειδητοποιώ ότι έχουν χαθεί αυτονόητα δικαιώματα στην δημοκρατία του «μείνε σπίτι, αν είσαι καλός». Δεν υπάρχει δικαίωμα στην παιδεία, καθώς δεν υπάρχει παιδεία, δεν υπάρχει δικαίωμα στην εργασία, γιατί δεν υπάρχει εργασία, δεν υπάρχει δικαίωμα στον πολιτικό λόγο, καθώς δεν υπάρχει πολιτική πια, παρά μόνο κόμματα, που γεμίζουν την ιστορία αποσιωπητικά.

Πνευματική ένδεια, αυτό είναι που νοιώθω εγώ μέσα σε αυτήν την κρίση όπου η εικόνα αντικατέστησε τη σκέψη… και περίμενα κάποιους από αυτούς που γράφουν, να γράψουν για κάτι πέρα από τα επεισόδια, κάτι για τις αιτίες, να προταθεί κάτι… αλλά τίποτα... μόνο σιωπή.

Και εγώ είμαι στο παγκάκι και περιμένω… Ακόμη… Κάποιον να μιλήσει και να ‘χει κάτι να πει….

ΚΛΕΙΣΤΟΝ (λόγω πυροβολισμών)