η οδύσσεια ενός ποιητή...

Παράδοξα κι ΕλληνικάΣυνέβησαν κι αυτά τα όμορφα σήμερα στην απονομήβραβείων του «καφενείου των ιδεών» στη Σαλαμίνα, μέσαστα πλαίσια του Πανελλήνιου Διαγωνισμού «Σικελιανά2006» όπου εκτός των άλλων ευτραπέλων, αναγκαστήκαμεόλοι μας να πληρώσουμε χαράτσι των 10 ευρώ για τηναπόκτηση του βραβείου μας, εφόσον σχεδόν όλοι οισυμμετέχοντες του διαγωνισμού κέρδισαν τουλάχιστον έναβραβείο, αρκετοί από αυτούς και δεύτερο και τρίτο,αφού οι κατηγορίες των λογοτεχνημάτων που βραβεύτηκανήταν υπερβολικά πολλές! Η απαράδεκτη εκδήλωση τηςαπονομής των βραβείων, ξεκίνησε στις 10.30 το πρωί καιολοκληρώθηκε στις 14.00 το μεσημέρι και κατά τηδιάρκεια αυτής, μοιράζονταν σωρηδόν βραβεία ποίησης,πεζογραφημάτων, δοκιμίων, παραμυθιών και έργωνεικαστικής τέχνης. Περιττό να σας πω, πως πήγα στηνεκδήλωση για να βραβευτώ με το πρώτο βραβείο ποίησης,για το ποίημά μου «Ένας Άγγελος» και τελικά βραβεύτηκαμε το πρώτο βραβείο «ανένταχτης ποίησης» για κάποιοποίημα με τον τίτλο «Αναμενόμενη έπαρση» που φυσικάΔΕΝ είναι δικό μου.Επιχείρησα να διαμαρτυρηθώ στον πρόεδρο του σωματίουγια το λάθος, με ρώτησε αν το ποίημά μου είχε κάποιοτίτλο ή ήταν «άτιτλο» (ενώ σαν πρόεδρος του συλλόγουκαι της κριτικής επιτροπής, μάλλον θα έπρεπε να έχεικατάσταση με τα έργα που η επιτροπή ξεχώρισε) καιτελικά μου πρότεινε να αναγράψω σε ένα χαρτάκι ταστοιχεία μου, ώστε το σωστό βραβείο με τον ακριβήτίτλο να μου ταχυδρομηθεί στο σπίτι (σημειώνω εδώ πωςπλήρωσα 10 ευρώ χαράτσι για το βραβείο, συν τα έξοδατου καραβιού για να περάσω απέναντι από τον Πειραιάστη Σαλαμίνα).Μόλις επιχείρησα να γράψω τα στοιχεία μου και τοντίτλο του ποιήματος εκ νέου, ο εκπρόσωπος τουοργανισμού Unesco που βρισκόταν ακριβώς δίπλα μου, μουαπηύθυνε τον λόγο, λέγοντάς μου, «νεαρέ όχι τώρα, στοτέλος θα έρθεις, μετά την διαδικασία» με αρκετά έντονούφος μπορώ να πω.Τελικά έφυγα απογοητευμένος, γιατί μάλλον δεν είχαλόγο να παραμείνω περισσότερο, σε μια τόσο γελοίαεκδήλωση με πληρωμένα διπλώματα και βραβεία για όλους,(να σημειώσω ακόμα ότι το χαρτάκι του προέδρου τηςεπιτροπής ήταν γεμάτο από λάθος ονόματα και λάθοςτίτλους έργων), πήρα βέβαια στα χέρια μου τολανθασμένο βραβείο σαν αποδεικτικό της αθλιότηταςορισμένων επιτροπών που πασχίζουν να προβληθούν,και μόλις επέστρεψα στο σπίτι, έστειλα ένα γραπτόμήνυμα στο πρόεδρο της επιτροπής στο κινητό τουτηλέφωνο που αναγράφεται στην ειδοποίηση του βραβείουμου, ότι αν μέσα στην εβδομάδα δεν έχω στα χέρια μουτο σωστό βραβείο εφόσον το πλήρωσα, θα αναγκαστώ νακαταφύγω με καταγγελία μου στα μέσα ενημέρωσης για τηνόλη διοργάνωση στη Σαλαμίνα, και σίγουρα ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ!Γιώργος Σ. ΚόκκινοςΚυριακή 17 Δεκεμβρίου 2006~Περιμένω όλων σας τις συμμετοχές στο topic που αφορά το Καφενείο των Ιδεών.Όλοι όσοι έχετε παρόμοια εμπειρία από διοργανώσεις άλλων ετών ή την φετινή, παρακαλώ γράψτε με σχόλιό σας, τα πάντα γι'αυτήν~www.elogos.gr Λογοτεχνικό Περιοδικό και Πύλη Yahoo! Groups Links<*> To visit your group on the web, go to: http://groups.yahoo.com/group/logotexnia/

το παραπάνω μήνυμα μου στάλθηκε μέσω mailgroup

έχω δει πολλά κατά καιρούς... συγγνώμη για το σημερινό spam στο monitor

ξέρετε ποιο ήταν το καλύτερο δώρο που έλαβα φέτος στις γιορτές? μία ακόμα ποιητική συλλογή από τον Θοδωρή Βοριά http://thodoris-vorias.blogspot.com/ http://vorias.blogspot.com μέσα σε έναν φάκελο με μια ευχετήρια κάρτα. μια συλλογή εκτυπωμένη έτσι ώστε να χωρά σε ένα μικρό φάκελο ταχυδρομείου. δεν ξέρω ποιοι δρόμοι αφήνονται πλέον σε έναν αληθινό δημιουργό αλλά με συγκίνησε όχι μόνο με τα ποιήματα που έχει μέσα αλλά και με την τιμιότητα που έχει να παλεύει για αυτά που νοιώθει, για αυτά που πιστεύει και για αυτά που συνεχίζει να γράφει σε πείσμα των κυκλωμάτων που θέτουν τόσο κόσμο εκτός.
αλλά είναι πάντα εντός-εκτός και επί τα αυτά που λέγαμε στο σχολείο...
χρόνια πολλά σε όλους
συγνωμη σε όσους κούρασα και εκνεύρισα σήμερα

ps keep posting!
αλλά πάντα θα είναι εντός στις καρδιές μας

χρόνια πολλά Φρεντερίκο μου...

μου λείπεις... και ας φοβάμαι να το παραδεχτώ... ήθελα να μπορούσα να σου γράψω κάτι αληθινό... ή έστω κάτι έξυπνο. αλλά δεν μπορώ. μα πιο πολύ ήθελα να σε δω. και αυτό το φοβάμαι περισσότερο...

Τα μάτια της σιωπής...

Βιάζομαι πάντα στην δουλειά. Όχι απαραίτητα γιατί έχω δουλειά αλλά γιατί πρέπει να υποκρίνομαι ότι έχω. Αυτό τα πρωινά. Τα βράδυα είναι πιο χαλαρά. Αλλά και πάλι όλο και κάτι γίνεται και ξεχύνομαι στους διαδρόμους. Τρέχω να κρυφτώ από εκείνα τα μάτια της σιωπής που ζητούν κάτι από σένα, μια υπόσχεση, λίγο χρόνο ακόμα, μόνο λίγο... να προλάβουν ένα χάδι ακόμα. Μα εγώ δεν έχω και το βάζω στα πόδια. Τα νοιώθω στην πλάτη μου να ικετεύουν και μετά στρέφονται στο επόμενο τρίξιμο της πόρτας. Και 'γω κρύβομαι πίσω από πολύβουες οθόνες, να καταλαγιάσει ετούτη η σιωπή ανάμεσα στις πολύχρωμες σειρήνες. Λίγο ακόμα και θα σβήσουν τα φώτα. Για λίγο. Για να φανεί καλύτερα η πόλη από μακρυά. Η ζωή που βάζουμε στην αναμονή. "Η ζωή σας βρίσκεται στην αναμονή. Παρακαλώ περιμένετε" Τα μηχανήματα, οι διάδρομοι, οι άνθρωποι που χάνουμε, τα μάτια της σιωπής... ένα μικρό καλειδοσκόπιο, μια σκοτεινή καληνύχτα.

ξεμαθαν να μιλουν τα χερια

μ' αφησες να ξεχαστω. γιατι; σωπασαν τα χερια μου.
ασε με να σε συλλαβισω απ' την αρχη. λιγη σκια δωσε μου μονο ετουτη τη νυχτα και μια σταλα ελεος. ουρλιαζει η σιωπη μεσα μου. ακους;

Τα καραβακια του Πανορμιτη

Υπάρχει η παράδοση ότι όποιος θέλει κάτι πολύ κάνει 1 ευχή και τάζει κάτι στον Ταξιάρχη, που βρίσκεται στον Πανορμίτη. Φτιάχνει ένα καραβάκι (κάποιοι γράφουν το όνομα του Ταξιάρχη επάνω) και το ρίχνει στην θάλασσα. Σε όποιο σημείο και αν είναι στην Ελλάδα η παραλία από την οποία το ρίχνει στην θάλασσα, το καραβάκι πάντα φτάνει με την ευχή στον Πανορμίτη. Αν έχει γράψει και τα στοιχεία του ο αποστολέας παίρνουν τηλέφωνο και ενημερώνουν ότι το καραβάκι του έφτασε. Κάποιοι που δεν έχουν την δυνατότητα να στείλουν καραβάκι στέλνουν ένα μπουκάλι με την ευχή και τα στοιχεία του και πάντα φτάνει εκεί. Κάποιοι τάζουν λάδι και βάζουν τετράκιλο δοχείο με λάδι και πάλι φτάνει… έχουν φτάσει καραβάκια ακόμα και μετά από 8 μήνες που τα έριξαν στην θάλασσα. Κάποιος κάποτε βρήκε ένα τέτοιο καραβάκι και το πήρε σπίτι του. Ο Ταξιάρχης όμως δεν τον άφησε να το κρατήσει και το πήγε στο τέλος ο ίδιος στον Πανορμίτη.
Μέσα στο καλοκαίρι όλοι ψάχνουμε το καλύτερο για τις διακοπές μας. Αν ψάχνετε κάτι λίγο διαφορετικό σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να πάτε στη Σαντορίνη στο Ακρωτήρι στο ξενοδοχείο Caldera Romantica. εξαιρετικά φιλόξενοι άνθρωποι και μέσα από τις διηγήσεις τους θα γνωρίσετε μια αλλιώτικη Σαντορίνη και δρόμους.
Από σήμερα και μέχρι 24 Ιουλίου το δίκλινο με πρωινό κοστίζει 35 ευρώ και από 25 Ιουλίου μέχρι 25 Αυγούστου 40 ευρώ με πρωινό. Αν δεν με πιστεύετε τηλεφωνείστε στο 2286081481 για κρατήσεις.
www.calderaromantica.gr

Βγαίνω και κάνω παντομίμα στην Ερμού.

Φώτης Αρμένης..."Σήμερα βρίσκεις δουλειά στο θέατρο μόνο αν ανήκεις σε παρέες, κάστες, αυλές. Κάθε σκηνοθέτης, κάθε παραγωγός έχει "τους δικούς του" (...). Κάνω τηλέφωνα, επικοινωνώ με ανθρώπους που γνωρίζω, τους λέω "εδώ είμαι"... Δεν μπορώ όμως να παρακαλέσω, να γίνω χαμερπής, να κολλήσω σε κάποιον, να γλείψω. Ξεκίνησα καλά και όπου έχω εμφανιστεί πήρα από καλές και πάνω κριτικές. Και αναρωτιέμαι "γιατί"; Επειδή δεν είμαι φίρμα; Εμένα δεν με νοιάζει το να γίνω πρωταγωνιστής, θέλω όμως να δουλεύω ως ηθοποιός. Έτσι δεν ζω, φυτοζωώ. Έχω και οικογένεια. Ξέρεις πώς αντιμετωπίζω την κατάσταση; Βγαίνω και κάνω παντομίμα στην Ερμού. Το προτιμώ από το να χάσω την αξιοπρέπειά μου και να εξευτελιστώ. Και η παντομίμα θέατρο είναι".
http://spaces.msn.com/screenwriting/Blog/cns!1p02uLiwrN623k3mvXHVVYxg!121.entry
Είναι παράξενο πως πέφτεις ώρες-ώρες σε κείμενα άσχετα που όμως κάτι λένε και για σένα. Δεν ξέρω όσα θα ήθελα για το θέατρο. Αλλά αυτά τα λόγια του Αρμένη μου μείνανε. Αν μπορεί αυτός, με αυτή την ιστορία να λέει όχι και ότι προτιμά να κάνει παντομίμα στην Ερμού από το να έρπει για να είναι στα μεγάλα θέατρα τότε μπορώ και γω. Σημαιοστολίστε τους δρόμους. Έχουμε ευχάριστα νέα! Ανακαλύφθηκε η Αμερική! Και μαζί με αυτήν η λασπωμένη μας αξιοπρέπεια...

Η πρώτη ανάσα...

είδα το video του τοκετού που πρότεινε ο Γέρος στο http://video.google.com/videoplay?docid=-6693250232685996691 είναι τελείως διαφορετικό να το βιώνεις ως μητέρα, ως θεατής ή ως ιατρός/μαία. Δεν θα σταθώ σε αυτό έγιναν όμορφες συζητήσεςι σήμερα με αφορμή αυτό. Εγώ θα ήθελα να μιλήσω για την αγαπημένη μου στιγμή του τοκετού. Όταν παίρνεις το νεογνό στα χέρια σου, καθαρίζεις γρήγορα το στόμα του με μία γάζα και αρχίζεις και μετράς κρυφά μέσα σου 1... (πάρε ανάσα) 2.... (πάρε ανάσα!!)... 3.. πάρε ανάσα.. ΟΥΑΑΑΑΑΑ και αρχίζει να κουνάει χέρια πόδια και να κλαίει δυνατά...
Οι πνεύμονες κατά την ενδομήτρια ζωή δεν δουλεύουν (το έμβρυο τρέφεται και οξυγονώνεται από το αίμα της μητέρας) και είναι συρρικνωμένοι. Με αυτό το ουα.. ανοίγουν σαν τα φτερά μιας πεταλούδας και του μωράκι μας αρχίζει το πέταγμά του στη ζωή...
πόση δύναμη άραγε να χρειάζεται εκείνη η πρώτη ανάσα;
1... (πάρε ανάσα)..... 2 (πάρε ανάσα) 3. πάρε ανάσα... ουαααα